Deniz Kestane Anlatiyor...

Bu gece son...

2012-02-11T00:40:00.001+02:00

"bu gece son.." dedim ve duraksadım.. "..biraz sonraaıığğğğ.." dedim ve yine duraksadım... "..bu kapıdan son-KEZ çıkıp yine..." dedim ve kısa duraksadım "..kendimiiiğğ vuracağımmm yollara..." şarkım karşısında etkilenmişti kuşkusuz. gel gör ki bu etkisini benden gizlemek için olanca kuvvetini kullanmaktan geri kalmıyordu. bir dönemin kapanıp başka bir dönemin açıldığı aşikardı. ikimizde bunu biliyorduk fakat kelimelere dökmüyorduk. pencerenin önündeki doğalgaz peteğinin orada ayakta durduk. saatlerce geceye baktık. sıcak petek diz kapaklarımıza yapıştı. anlamsız huzur. işlerin, sosyal hayatın ve diğer önemsiz şeylerin gereksiz önemliliği. o an, sadece o an için herşey önemsizdi aslında. sadece doğalgaz peteği, diz kapaklarımız ve biz vardık. uzaktan bir vapur geçti. ışıkları ağır ağır süzülüyordu. yine şarkıya başladım. tam ortasından. "...mutlu ol, iyi bAAk kendineeeğğğ..." sesim bok gibiydi. ayrıca bir tarzım da yoktu. şarkıyı sahibinin sesinden, levent yüksel gibi söylemeye çalışıyordum. onun sesinden şarkısını söylerken levent yüksel mi, levent kırca mı diye düşündüm. evet levent yüksel'di. öbürü sarhoş olandı. taklidini yapan. beni öyle seviyordu ki, o boktan sesimden rahatsız bile olmuyordu. bu duygu içimi sıcacık etti. başını göğsüme yasladı. kalbime. son günlerde, bilemiyorum ya psikolojik ya da biraz kilo aldığımdan kalbim sıkışıyor. yasladığı başı kalbime acı bir baskı uyguluyordu. bir süre ses etmeden gecenin tadını çıkarmaya çalıştım. başı göğsümdeyken boktan sesim ve levent yüksel tarzımla şarkı söyleyemiyordum. konuşmuyordu. sadece bana sarılmış desteğini ve inancını gösteriyordu. birden içimi bir ışık kapladı. hani böyle bahar sabahında uyanırsın ferah ve güneşli hava yüzünü aydınlatır ya? işte aynen öyle bir ışık. içimde anlamsız bir umut doğdu. o an sanki her şeyi yapabilirmişim gibi bir his. biri şuradan atlayabilir misin dese, hiç düşünmeden evet derim. ya da ne bileyim 1000 metre engelli koşuda dereceye girebilir misin dese amına bile korum diyebilirdim. göz ucuyla vapuru takip ettim. usul usul süzüldü. yan dönüp rıhtıma yanaştı. o an otomobillerin neden böyle bir özelliği yok diye düşündüm. paralel parkta büyük bir kolaylık sağlayabilirdi. abs, asr, slm, nbr her haltı koydukları otomobiller yan yan gidemiyor. ne fena. başını minik hareketlerle kımıldattı. onun saçları her daim şampuan kokuyordu. parfümü de tatil gibiydi. ben tatil gibi kokan kadınları severim. ama en çok onu severim. şampuan kokusu tatil kokusu ile birleşip burun deliklerimden ciğerlerime doldu. içimi kaplayan ışık daha da parladı. yaşadığım en zor dönem dahi olsa hissettiğim duyguya imgesel bir anlam yükleyerek ışığa benzetmem bir an için azıcık da olsa saçma geldi. hele o son aydınlanma lost'taki zamanda kırılma sahnesine çok benziyordu. vapur niye gitmiyor lan diye düşünürken elini belime doladı. ben de kolumu omuzuna attım. bu sarmaş dolaş hal başını kalbime daha da gömdü. haliyle ince sızı da merhaba dedi. diz kapaklarım doğalgaz peteğinde ızgara olmaya başladı. o an kombinin ayarını kaça getirdiğimi düşündüm. her santigrat derece bana kol gibi fatura olarak geri dönecekti. tadım kaçtı. vapur hareket ettiğinde biz cam kenarında değildik. orası da, vapur da, o duygu da çoktan gitmişti.

2012, beni tanısan çok seversin.

2011-12-25T21:02:00.000+02:00

Sizi bilmiyorum ama bence 2011 yılı çok afedersiniz y.rrak gibi geçti. Yılın yarısını kayıp zaman olarak nitelendiriyorum. Zira askerdeydim. Kalan öteki yarısında da sanki ilahi bir güç bu boktan yılı çabucak bitirmek istermiş gibi |>> tuşuna basarak bu güne getirdi.

Aslında tüm bu boktanlık "Yeni yıla nasıl girersen bütün yılın öyle geçermiş." miti ile başladı. 2010 Aralık ayında Kırklareli'ne, askere gittim. Çocukken silahçılık değil, boyama kitabı renklendiren biri olarak "askere gitmek" çok sancılı bir sürecin başlangıcıydı. Ha sonraları ortama adapte oldunca inanılmaz keyifli ve güzel anılarla dolu bir mekan haline dönüştü. Orası ayrı ama 2011 yeni yılı benim için çok kötü döneme denk gelerek başlayacaktı. Ailesini, sevgilisini, çok sevdiği işini, arkadaşlarını geride bırakıp 200 adamla aynı koğuşta apış arası, kirli kafa ve ayak kokusu eşliğinde bir ortamda yaşamak hiç iç açıcı değildi.

Çocukluğumdan beri doğum günü, yıl başı gibi alafranga adetlere pek önem veririz. İşte bu yüzden yeni yılın önemi de benim için pek büyüktü. Küçücük bir çocukken Noel Baba'nın varlığına inanırdım ben. Yılbaşı akşamı evimizin kapısı çalardı. Her ne hikmetse evin en küçüğü olmama rağmen gece yarısı kapıyı açma görevi bana verilirdi. Kapıyı açtığımda da hemen eşikte minik bir hediye paketi bulurdum. Bu hediye paketinden çıkan oyuncak araba beni sevinçten göklere uçururdu. Arabayı bana Noel Baba getirmişti. Noel Baba beni es geçmemişti. Uslu çocuk olmamın mükafatını bu süpersonik oyuncak arabayı bana armağan ederek göstermişti. Olayın heyecanı dinip, zaman sonra "Neden şömine bacası değil de sokak kapısının eşiği?" diye sorguladığımda evimizin şömineli olmadığını öne sürerek sokak kapısından gelen hediyeyi meşru kılardım. Sonradan farkettim ki Noel Baba ablalarımdan başkası değilmiş. Yıllarca o hediyeleri türlü dümenlerle kapının önüne koyup çaktırmadan zili çalmışlar. Ben de keriz gibi kapıyı açıp Noel Baba bana hediye getirdi sanmışım. Bütün bu gerçeklerle yeni tanışmış olmam pek de zeki bir çocukluk dönemi geçirmediğimi de gösteriyormuş meğer. Neyse.

2011 yeni yılında sabahtan akşama kadar uygun adım yürüdüm. Yeni asker botlarım ayağımda telafisi çok zor açık yaralara sebep oldu. Canım yanıyordu. Hava çok soğuktu. Soğuk hava yüzünden biri termal iki adet içliği üst üste giyiyordum. Haliyle kinetik enerji faktörü de bir araya gelince iki içlik bünyeme pişik olarak geri dönüyordu. Yalnızdım. Mutsuzdum ve genel kurmayın yeni yıl anlayışı akşam yemeğinden sonra verilen minik paketteki karışık kuruyemişle sınırlıydı. Koğuştaki arkadaşlarımla kuruyemişlerimizi çitlerken yeni yıla hiç de umduğum gibi giremediğimi farkettim. Yeni yılı göremedim bile. Yat içtiması 21:00'da alınmıştı. İşte o an en derin uykumdayken kötü bir yıla merhaba demiştim.

2011'in ilk 5 ayı tahmin edeceğiniz gibi bok gibi geçti. Mayısta terhis olurken bir çok şeyin değişeceğini de umdum. Kötü başlayan yıl güzelliklerle devam edecekti. Tabi ki yanıldım. Geçen zamanda bir çok şeyle yüzleştim. Ben yüzleşmeleri pek sevmem. Hele gerçekleri görmekten hiç hoşlanmam. Değil gerçekleri, geleceğimi bile bilmek istemem. Fal baktırmaktan dahi korkar, çekinirim. Bu çekingemi de "Bilim insanıyım, ne falı?" diyerek de çok güzel yediririm. Sevmediğim ot başımda bitti. Gerçekleri gördüm. Geleceğimi gördüm. Hayatımın merkezi haline gelen bir çok şeyin, kişinin, olgunun, değerin aslında boş bir imgeler bütünü olduğunu ve aslında hiç sandığım gibi olmadıklarını farkettim. Zaten ben hep hayalgücü yüksek bir çocuktum. Ne fenaydı. Her ne hikmetse artık bilemiyorum 2011 mayıstan sonraki kalan 7 aylık süre boyunca bu gerçekleri gözüme soka soka bir çırpıda geçirdi.

Güzel şeyler de oluyor tabi;

En verimli çalıştığım, en üretken olduğum, en büyük ve kararlı adımları attığım yıl 2011 oldu.

Güle güle 2011.

Umarım sen beni benim seni andığımdan daha güzel anımsarsın.

--------

Merhaba 2012,

Ben Deniz Kestane. Henüz tanışmadık ama beni tanısan çok seversin. Evet, tahmin ettiğin gibi güzel bir başlangıç yapmak için yazıyorum sana bunları. Seninle anlaşabiliriz. Bu yıl bana istediklerimi verirsen aralık sonlarında 2012 hakkında 2011 için yaptığım gibi bok atmayacağıma söz veriyorum. Bence iyi bir ikili olabiliriz. Bana nasıl ulaşabileceğini biliyorsun 2012.

Sevgiler,

Deniz.

Kül

2011-11-22T23:42:00.005+02:00

hava erken kararınca bir cesaret geldi. ortam, atmosfer, çalan şarkılar öyle güzeldi ki dayanamadım. "hayır!" dedim. "..dur!" şeytana uymak nedir işte o an anladım. birden kendimi onun yanında buldum. karşı koyamadığımın yanında. ne zayıfmışım! ve bardağı doldurdum.

çıkarken pencereleri iki kez kontrol ettim. obsesif bir durum belki tam olarak bilemiyorum. binadaki elektrik tesisatı güven vermediğinden prizdeki bütün fişleri çektim. bu da tamam. klozetin küçük musluğu su damlatıyor diye onu da kapadım. bütün bunları yaptıktan sonra acaba "doğru yaptım mı?" diye geri dönüp silsile yolu ile her birini yeniden teftiş ettim. herşey tamam. anahtarı yuvasına sokup ayetel kürsi'den bir bukle okudum. malımı mülkümü allah'a emanet edip asansöre bindim. binadaki herkes çıkmıştı. asansörde kalsam başıma neler gelebileceği korkusu aniden kalbime bir hançer gibi saplandı. "ev sahibimi ararım" diye düşündüm. ev sahibime normal zamanda bile ulaşamadığım aklıma geldi. asansörde kalsam hiç ulaşamazdım. binanın temizliğine bakan adamın telefon numarası ise bende yoktu. başıma birşey gelse yardımıma koşacak arkadaşlarımı düşündüm. başıma birşey gelse yardımıma koşacak arkadaşımın olmadığını farkettim. başıma birşey geldikten sonra neyleyim arkadaşım? bu farkına varışla birlikte binadan dışarı çıktım. karşı kaldırıma geçip binayı genel olarak kolaçan ettim. ben bunu her gün yapıyordum. hayatı kendime zorlaştırmakta üzerime yoktu.

düşünceli adımlarla kalabalık caddede yürüdüm. sakallarım uzamış omuzlarım yorgunluktan çökmüştü. hiçbir tanıdıkla karşılaşmak istemedim. insan bir tanıdığı ile karşılaştığında olabilecek en zinde ve en neşeli halinde olmak istiyor. bu isteğimden oldukça uzaktım. neşeli sözcüğü de oldum olası eski patronumu hatırlatır. bu bile neşe ile anlaşamama bir sebepti. trafik ışığının geriye sayan numaraları yedi demişken adımlarımı sıklaştırdım. bir kaç adımda karşı kaldırıma geçtim. kaldırımda olmama rağmen gümüş rengi megane kornasını kökledi. başımı çevirip tip tip baktım. genelde tepkilerimi "başı çevirip tip tip bakma" şeklinde gösteriyordum. tip tip bakmalarım bir çok sürprize gebe oluyordu. kalabalık bir gruba attığım tip tip bakış olası münakaşada temiz bir dayak yiyebileceğimin de habercisi olabiliyor mesela. ama tek kişilik tıfıl bir insana attığım tip tip bakış sen her türlü ezerim dostum sinyalleri yayabiliyor. karnım ağrıyor, midem bulanıyordu. kulağımdaki kulaklığı çıkardım. derin bir nefes aldım. uzaktan görünen boğaz köprüsü erguvan rengi ampullerle ışıklandırılmıştı. derin nefesim ciğerlerimde dondu. köprüyü beğenmedim.

otobüsün yağ kalıntılı camında başım titrerken işte tam bunları düşünüyordum. klozetin tam olarak kapanmayan musluğunu. iki arka sıramdaki genç çocuğun kulaklığından gelen baslar otobüste yankılandığında prizlerde çekmeyi unuttuğum fiş kaldı mı diye düşündüm. "bir sonraki durak yusufpaşa" dediğinde daire kapısının alt kilidini kilitledim mi diye geçirdim içimden.

ofisten çıkmadan önce ne kadar kendime mani olmaya çalışsamda dayanamamıştım. karnım deli gibi acıkmıştı. aç karnına 2 fincan sütsüz, şekersiz kahve içtim. iyi bok yedim. otobüs camındaki başım duble yollarımızdan beklenmeyecek engebede titrerken yüzüme şehrin ışıkları vuruyordu. yüzüme vuran şehir ışıkları boş midemde çalkalanan kahveyi dizginleyemiyordu. karşımda oturup gözlerimin içine bakan amcanın bakışlarını hissedebiliyordum. bazı şeylerin ters gittiğinin farkında gibiydi. "dur ulan öyle bakılmaz böyle bakılır" dedim içimden ve gözlerimi amcanın gözlerine diktim. allah kahretsin ki tip tip bakma seansımız romantik bakışmalara dönüştü. arabaların farları amcanın bıyıklı yüzünü aydınlatıyor ve gözlerimizi çevirmeden birbirimize bakıyorduk. kedilerin bakışma yarışından farkı yoktu ama amca pes etmiyordu. resmen inada bindi. amca bakıyor, ben bakıyordum. çevredekiler bu bakışmamız üzerine hangimizin pes edeceği bahisleri arttırıyordu(yazar burada mübalağa sanatını konuşturuyor).

işte o an odamın akrobat lambasını kapamadığımı farkettim. boş midemdeki kahvelerde guruldayarak bu farkındalığımı onayladı. tüm kontroller mekanizmalarımın büyük bir balon olduğu bu yüzleşmemde tam olarak yerini bilemediğim bir yerlerde binlerce cam şangır şungur diye kırıldı. kendimi hayal kırıklığına uğratmıştım.

uykusuz gecede başımı yastığa koyduğum andan itibaren haber kanalları ile yaptığım röportaj metnim üzerinde çalıştım "beyoğlu'nda akıl almaz yangın. karikatürist yazar deniz kestane'nin ofisinde ihmalden kaynaklanan yangın sebebiyle tünel'den meydana kadar olan bütün beyoğlu kül oldu. artık sanatın, gençlerin, eylemlerin yeri bu tarihi mekan değil. tüm bunların sebebi de işte şu gerizekalı. hadi tip tip bakıyoruz. bakın bakın. tek kişi. her türlü ezebiliriz." -vallahi her tarafı kontrol ettiğimi sanmıştım. kapalıydı lan! valla bak. dinlemediler.

gözümü açtığımda sabah olmuş fakat hava aydınlanmamıştı. kuzey avrupa filmlerindeki gibi mavi filtreli bir alacakaranlık atmosferinin hakim olduğu bir gündü. apar topar giyinip dışarı çıktım. evden işe gittiğim 2.5 saatlik zaman birimi normal akmıyordu sanki. beyoğlu kül mü olmuştu yoksa herşey yerli yerinde miydi bilmiyordum. bir şey olsa duyardım gerçi. nerede duyardım? mal gibi uyudum işte. hem kül ettim hem de uyudum. duyarmışım! durakta indiğimde işler yolunda gibiydi. binaların arasından geçtim, caddelerde ilerledim. insanların arasında dolaştım.

nihayet koşar adımlarla en üst kattaki ofisime çıktım(asansörde kalma korkusu yüzünden sabah sabah bir de bu riski almak istemedim. ya da yemedi! peki kabul yemedi. yemedi tamam mı? neyse).akrobatın ışığını kontrol ettim. KAPALIYDI! KAPALI! bütün bir akşam, bütün bir geceyi kendime zehir etmiştim! o an sanki zaman durdu. bir dakikalık saygı duruşundaki gibi bir durma değil ama. kıpır kıpır bile olunmadı. sakinliğimi korumalıyım diye kendimi telkin ettim. gözüme dün içtiğim kahve fincanı takıldı. zaman kaldığı yerden akmaya devam etti.

Kendi çapında Spiderman

2011-11-04T11:19:00.010+02:00

Az önce ofisin arka balkonundan dışarı baktım. Dar sokaklarla iç içe geçmiş bir sürü çatı, baca, kiremit, anten. Aniden "Şuraya atlasam, oradan da şuna zıplasam, şu demirden tutunsam Galatasaray'dan Tophane'ye kadar gidebilirim." gibi bir düşünceye kapıldım. Öyle gerçekçiydi ki, bir an için aniden karşı çatıya atlayabileceğimi düşündüm. Korktum. Çünkü çok gerçekti. Kendimde bu düşünceyi gerçekleştirebilmenin cesaretini gördüm. Balkonda karşı çatıya atlamak için bir iki adım ilerlerken nasıl frenlediğimi ve hızla balkon kapısını kapadığımı anlamadım. Durduk yere kendimi delice bir adrenaline sürükledim. Neyse, bi çay koyayım o zaman.

Böyle...

2011-10-25T10:08:00.000+03:00

Bohemine Aykırı

2011-10-22T16:48:00.002+03:00

Geniş hayal gücüm ne yaparsa yapsın Elif Şafak'ı yaprak sarması yaparken tahayyül edemiyor. Elif Şafak ne yemek yiyor inanın bilemiyorum. Acaba evinde ne pişiyor? Bir süredir Elif Şafak'ın nasıl beslendiği meselesi kafamı meşgul ediyor. Kafamdaki Elif Şafak acıktığında mutfağa girip iki yumurta kıracak bir kadın değil! Koskoca Elif Şafak yumurta kırar mı? Tabi ki kırmaz! Bohemine aykırı. Dışarıdan söylüyor olabilir. Ama yanlış anlaşılmasın. Öyle hepimizin yediği alelade kebaplardan, lahmacunlardan da yemez. Çin yemeği olabilir. İyi gününde ve neşesi yerindeyse belki de pizza... Of! Sahiden de işin içinden çıkamıyorum!

Onlar Onlar Onlar Onlar Onlar Onlar

2011-09-13T15:12:00.002+03:00

"...Mahkemede, suçlu sandalyesinde, bilerek ya da işledikleri suçları bilmek zahmetine katlanacak kadar dahi düşünmediklerinden bilmeyerek, eziyet eden, hor gören, aşağılayan, ihmal eden, aldırmayan, unutan, kötüleyen, alay eden, ıstırabı paylaşamayan, insanlar arasına duvarlar çeken, küçümseyen, çaresiz bırakan, yalnız bırakan, terkeden, baskı yapan, istismar eden, ezen, cesaret kıran, iyilik etmeyen, değer vermeyen, kalbi temiz olmayan, doğruyu yanlış gösteren, yanlışı doğru gösteren, samimiyetsiz, insafsız, korkutan, yanına yaklaştırmayan, başkasının yaşama hakkına saygı duymayan ve kendinden memnun olabilmek için her davranışı meşru sayan onlar, yani bizim küçük kalabalığımızı hava sızdımayan tabakalar halinde üst üste saran, nefes almamızı dahi engelleyen, yani mahallemizin bütün bileği kuvvetli ve içi boş küçük kabadayıları ve onların büyük ortakları, yani esasında sayıca üstün olanlar, yani her zavallıdan daima bir rütbe bir kademe bir sınıf yukarıda olanlar, yani şekilsiz hüviyetleriyle daima vuran ve kaçınabilenler, yani hem ezip hem de ezdiklerini kabul etmeyenler, yani bir mertebe aşağıdayken ezilen ve bir derece terfi edince ezenler, yani çırağını birşeyler öğretmesine karşılık her zaman döven ve ona insan muamelesi etmeyen ustalar, muavininin başına vuran şöförler ve onlarla birlikte memurlarına dalkavukluk ettiren amirler, duygusuz amirlerle bilikte garsonlara paralarıyla orantılı olarak bağıran müşteriler ve kaba müşterilerle birlikte bilgisizin bilgisizliğini suratına çarpan ve ondan bir kelime fazla bilen bilgiçler, yani öğrenmek isteyen herkese eziyet eden öğreticiler ve onlarla birlikte bilgisizlerin bilgisizliğine gülen onlardan daha bilgisizler ve cahillerle birlikte her değişik davranışa saldıran şekilsiz kalabalık ve kalabalıkla birlikte onlara alkış tutanlar ve onlarla birlikte her tartışmada en bayağı usullerle haklıyı haksız çıkaranlar ve onlarla birlikte her savaşta kazananı tutanlar ve onlarla birlikte kimseye zararı olmayan zayıfları ezerek kuvvetli olma duygusunu tatmin edenler ve onlarla birlikte her zaman ve her yerde her sınıftan ve her ideolojiden ve her düşünceden insanlar arasında daima ön safa geçerek aslan payını kendilerine ayıranlar ve ayırır ayırmaz insanlarla aralarına aşılmaz duvarlar örenler ve böylelerine her zaman haklı çıkarıcı bahanele sebepler yasalar kurallar sınıflamalar buluğ çıkaranlar yani her zaman insanları insanlardan ayıranlar ve onlaı birbirlerine düşman edenler ve onlara körü körüne uyan kalabalıklar ve gerçeği boğanlar ve onlarla birlikte insanı bu koca dünyada yalnız bırakarak arkadaşlık dostluk sevgiyle uzatacakları sıcak bir elleri olmayanlar yani elsiz gözsüz akılsız kalpsiz ve kansız gerçek sakatlar yani onlar onlar onlar onlar onlar onlar... karşımıza oturacaklar.
Ve biz onlara diyeceğiz ki:
Hesaplaşma günü geldi. Şimdiye kadar yalnız din kitaplarında yargılandınız. Biz fakirler, zavallılar, yarım yamalaklar, bu kitapları okuyup teselli olurken içinizden güldünüz. Ve çıkarınıza baktınız. Hatta gene sizlerden, sizin gibilerden büyük düşünürler çıktı ve bu kitapların bizleri uyuşturmak için yazıldıklarını ileri sürdüler. Biz zavallılar, ya bu düşüncelerden habersiz kaldık, ya da bunları yazanları bizden sanarak alkışladık. Yani uyuttular alkışladık, uyandırıldık alkışladık. Her ne kadar bugün siz suçlu, biz yargıç sandalyesinde oturuyorsak da gene acınacak durumda olan bizleriz. Esasında, sizleri yargılamaya hiç niyetimiz yoktu; sizin dünyanızda, o dünyayı bizlerin sanıp yaşarken, hepinize hayrandık. Sizler olmadan yaşayabileceğimizi bilmiyorduk. Ayrıca, dünyada gereğinden çok acıma olduğuna ve bizim gibilerin ortadan kaldırılmamasının sizlein insancıl duygularına bağlandığına inanmıştık. Bu çok masraflı dünyada bir de bizlere bakmanız katlanılması zor bi fedakarlıktı. Arada bir bize benzeyen biri çıkıyor ve artık yeter diyordu. Onunla birlikte bağırıyorduk: artık yeter! Bazen kazanıyorduk, bazen kaybediyorduk ve sonunda her zaman kaybediyorduk. Onlar da sizler gibi onlardı. Düzeni çok iyi kurmuştunuz. Hep bizim adımıza, bize benzemeyen insanlar çıkarıyorduk aramızdan. Kimse bizim tanımımızı yapmıyodu ki biz kimiz bilelim. Gerçi bazı adamlar çıktı bizi anlatmak üzere, ama bizi size anlattılar, bizi bize değil. Tabii sizler de bu arada boş durmadınız. Bir takım hayır kurumları yoluyla hem kendinizi tatmin ettiniz, hem de görünüşü kurtarmaya çalıştınız. Sizlere ne kadar minnettardık. Buna karşılık biz de elimizden geleni yapmaya çalıştık: kıtlık yıllarında, sizler bu dünyanın gelişmesi ve daha iyi yarınlara gitmesi için vazgeçilmez olduğunuzdan durumu kurtarmak için açlıktan öldük; yeni bir düzen kurulduğu zaman, bu düzenin yerleşmesi için, eski düzene bağlı kütleler olarak biz tasfiye edildik (sizler yeni düzenin kurulması için gerekliydiniz, bizse bir şey bilmiyorduk); savaşlarda bizim öldüğümüze dair o kadar çok şey söylendi ki bu konuyu daha fazla istismar etmek istemiyoruz; bir işe, bir okula müracaat edildiği zaman fazla yer yoksa, onlar kazansın, onlar adam olsun diye biz açıkta kaldık; yani özetle, herkes birşeyler yapabilsin diye biz, bir şey yapmamak suretiyle, hep sizler için birşeyler yapmaya çalıştık. Bütün bunlar olurken birtakım adamlar da anlayamadığımız sebeplerle anlayamadığımız davalar uğruna yalnız başlarına ölüp gittiler. Böylece bugüne kadar iyi (siz) kötü (biz) geldik. Bize, sizleri, yargılamak gibi zor ve beklenmeyen bir görev ilk defa verildi; heyecanımızı mazur görün.
Aramızda hukukçu olmadığı için söz uzatılmadı, sanıkların kendilerini savunmalarına izin verilmedi. Gereği düşünüldü. Sanıkların ellerinden başarılarının alınmasına oybirliğiyle karar verildi."

"O"

2011-08-24T11:57:00.004+03:00

Sadece baslar ve tizler duyuluyordu.
...ta ki o gelene kadar!

Mesaj

2011-08-20T14:42:00.000+03:00

"...kapalıyken arasan mesaj gelirdi!"

Lamıcimi'de bu hafta...

2011-08-15T17:34:00.001+03:00

Şike soruşturması kapsamında "Bu da mı gol değil hakim bey?" diyen Ofsayt Osman'ın ifadesine başvuruldu.

Eşyanın tabiatı

2011-07-19T10:38:00.002+03:00

Festival

2011-07-10T20:40:00.012+03:00

Bir süredir uzun uzun düşünüyorum. Adeta bir avcı gibi havayı kokluyorum. Bir kanaate vardım. Festival işinde büyük para var! Müziğin, içkinin, eğlencenin gırla gittiği mekanda 1 bira 10TL'ye satılıyor! Binlerce kişilik katılımı da göz önünde bulunduralım. Sonra çadırı, yemeği, umumi tuvaleti falan derken ortaya muazzam bir hasılat çıkıyor!

Eğer dikkatli değerlendirilirse bir festival etkinliği düzenledikten sonra Çanakkale'de yazlık alınıp zeytincilik işine girilebilir. Zeytin işi güzel iş. Akdeniz insanı havası veriyor. Zeytin ağacını ektikten sonra ismi Hüseyin olan biri otomatikman Sicilya'lı Antoni dayı olabiliyor. Öyle yani. İmaj bu. Napoli eşrafından Bay Silviyo da olur. Her türlü yani.

Etkinlikte çıkacak müzisyen kısmı biraz canımı sıkmadı değil tabi. İyi bir gruba ya da sanatçıya konser verdirmek siz de takdir edersiniz ki çok ciddi bir maliyet gerektiriyor. Ciddi maliyet ve ben şu an için çok zıt kutuplardık. Cebimden hiç para çıkmadan festivalin müzik kısmını halletmeli, işi bedavaya getirmeliydim. İlk aklıma gelen alt komşunun orta bire giden torunu oldu. Buse. Buse müziğe aşıktı. Sürekli mızıka çalıyordu. İstemeseniz de çalıyordu. Buse çalsın diye para vermenize gerek bile yoktu. Hatta dinlenilsin diye para bile verebilirdi. Buse festivalimin müzisyeni, ben ise pintisiydim. Konuyu Buse'ye açtım. Mızıkasının gürültüsünden beni duymadı. Fakat onaylar nitelikte gözlerini kırpıştırdı. Bu "tamam" demekti. Müzisyen işi de halolmuştu.

Dilerseniz sizlere biraz Buse'den bahsedeyim.

Buse...

Biz apartmandaki dairemize taşındığımızda Buse henüz bebekti. Sürekli ağlıyor, gece yarısı ailesi ile birlikte bizleri de uyandırıyordu. Sonra Buse'yi ara ara görür oldum. Bir gördüğümde apartmanın içerisinde üç tekerlekli bisikletine biniyordu. Diğerinde ise kaplamam için ilkokul kitaplarını alıp bize gelmişti. Ve en son gördüğümde de elinde Allah'ın cezası bir mızıka vardı!

Küçük bir çocuğa zeka ve yeteneği gelişsin diye müzik enstrümanı hediye etmenin belli bir vebali var. Bu vebal çok büyük üstelik. O küçük çocuk enstrümanla doğru yanlış ne ise her ses çıkardığında çevrede rahatsız olan ahali tarafından o müzik aletini çocuğa hediye eden kişi gıyabında kutsal saydığımız ana/bacı gibi kavramlarına küfür ediliyor. Tıpkı Buse'ye mızıka hediye eden kişinin kutsal saydığımız ana/bacı kavramlarına küfür ettiğim gibi. Zira Buse henüz çocuktu ve ne yazık ki müziğe karşı çok yeteneksizdi.

Önceleri notasız mızıka sesine hoşgörü ile bakmaya çalıştım. "Ne güzel. Belki de alt katımda geleceğin Bob Dylan'ı oturuyor. Ya da Beirut grubunun yetenekli solisti Zach Condon." Hayır, ikisi de değildi. Bu bizzat orta bire giden Buse idi. Buse mızıka çalmayı bilmiyordu ama iyi kalpliydi. Onu, festivalimde çalmaya ikna edebilmiştim.

Kafamda binbir tilki dolanırken festival işini anneme açtım. Arka balkonda eğlencenin tavana vurduğu bir gençlik yaz festivali yapmak istediğimi söyledim. "Hayırlısı neyse o olsun evladım." dedi. "...her şeyin hayırlısı." diye ekledi. Kafamdaki çılgın parti ile "Hayırlı" dilek temennilerini her nedense aynı potada eritemedim.

Olaylar gelişti, günler geçti ve festival hazırlıklarımı tamamladım. Tüm tanıdıklarımı davet ettim. Çılgın bir eğlenceye hazırdım. Ya da eğlencenin fitilini ateşlemeye... Her ikisi de olur. Artık sıra evimin arka balkonunda düzenlediğim gençlik yaz festivaline gelecek olan davetlilerdeydi. Biraz geç kalmışlardı ama olsun. Bekledim. Kapı çaldı. Gelen derginin yayın koordinatörü Rıdvan Abi idi. "Oğlum ne paso çaldırıp kapatıyorsun. Aradım, alelacele eve çağırdın. Ne var, ne oldu?!" dedi. "Abi.." dedim "..festival." Ne festivali derken içine hem bol olsun, hem de hava sıcak alkolü çarpmasın diye su karıştırdığım biralardan birini Rıdvan Abi'ye verdim. Doğruca arka balkona gittik. Rıdvan Abi şaşkındı. Arka balkonda karşı binanın mutfak camı manzarasına karşı uzun süre sessizce oturduk. Tekrar kapı çaldı. Mahalleden az tanıdığım bir arkadaşım ve onun hiç tanımadığım bir arkadaşı geldi. Çılgın yaz festivalim buram buram adam kokuyordu! Bir tane altı şortlu, üstü bikinili olan kız yoktu. Bikiniyi geçtim, kız bile yoktu!

Yeniden kapının çalması içimde küçük de olsa bir umut kıpırtısına yol açtı. Yol açan kıpırtı ile kapıyı açtım. Buse mızıkası ile apartmandaki tüm teyzeleri de yanına alıp festivalime gelmişti. Teyzeler Buse'nin mızıkalı müsameresini izlemek için arka balkona girdiğinde bikinili festival kızı hayalim festival alanım arka balkondan bulut olup uçtu.

Mızıka sustuğunda Rıdvan Abi dürttü. Uyumuşum. "Çok güzel kısır getirmişler." dedi. Yiyemedim. Ağlamışım.

babalar gününüz kutlu olsun...

2011-06-19T15:25:00.004+03:00

sizin hiç babanız öldü mü?
benim bir kere öldü kör oldum
yıkadılar aldılar götürdüler
babamdan ummazdım bunu kör oldum
siz hiç hamama gittiniz mi?
ben gittim lambanın biri söndü
gözümün biri söndü kör oldum
tepede bir gökyüzü vardı yuvarlak
söylelemesine maviydi kör oldum
taşlara gelince hamam taşlarına
taşlar pırıl pırıldı ayna gibiydi
taşlarda yüzümün yarısını gördüm
bir şey gibiydi bir şey gibi kötü
yüzümden ummazdım bunu kör oldum
siz hiç sabunluyken ağladınız mı?

c.s. (1953)

babama, tüm babalara.. hayatta ve ölmüş olanlara

Ben manken miyim?

2011-06-08T15:00:00.003+03:00

Rüyamda aklıma türlü türlü muzırlıklar geliyordu. Hep ayıp şeyler vuku buluyor, müstehcen şakalar yapıyordum. Ardından ciğerlerimde bir sıkışma hissettim. Bir kapana kısılma hissi. Gözlerim kararmış. Alnımdan inen tek bir ter damlacığının güzergahını hissedebiliyordum. Şakaklarımda. Nefes alamıyordum. Yanaklarımdan aşağı süzülen ter damlacığı. Muzır neşriyet kafama poşet geçirmiş. Bundan sonra başımdaki poşetle topluma karışacak, düşüncelerim ve ayıplarımla küçücük sabiileri zehirleyemeyecektim. Uyanmışım.

İstedikleri gibi düşünmüyoruz. İstedikleri gibi çizmiyoruz. İstedikleri şeyleri okumuyoruz. İstedikleri gibi olmuyoruz. Ve dediklerini yapıyorlar; "Taraf olmayan, bertaraf oluyor."

Önce aylık mizah dergisi Harakiri'ye 18 yaş sınırı geldi. Poşetle satılacak. Şimdi de Chuck Palahniuk'un Snuff(Ölüm Pornosu) kitabını Ayrıntı Yayınları için çeviren Funda Uncu'nun başına gelen kötü şeyler. Funda Uncu bir kitap çevirisi yaptığı için karakola çekildi. Hakarete uğradı.

Aylık mizah dergilerini poşete sokanlar, bir kitap içeriği yüzünden cahilce çevirmeni karakola çektirenler 3-4 eşle yaşıyor. Seks kasetleri internette geziyor. Seçim alanlarında, mitinglerde diğer siyasi rakiplerine küfürler ediyorlar.

Bir kitabın, derginin ya da filmin içeriği mi çocukları zehirliyor? Televizyondaki kadın progamları daha fazla porno içermiyor mu? Bütün mahallenin seks treni yaptığı reality sabah programları? Evlilik programları? Haber bültenleri? Baba döven çocuklu diziler? Magazin? Bunlara ulaşmak uzaktan kumandanın tek tuşu kadar yakınken, bir kitap almak, bir dergi almak daha meşakkatli işler aslında. Ben çocuk olsam televizyondan zehirlenmeyi tercih ederdim. Ne gerek var şimdi bir kitap markete gidip dergi, kitap almaya? Ne gerek var bir filmden zehirlenmek için sinemaya gitmeye. Gereksiz...

Ter damlası omuzlarımda. Ben muzır düşünmeye devam ediyorum.

İki türlü insan

2011-06-04T19:46:00.002+03:00

"Bu dünyada iki türlü insan var; pırasa sevenler, pırasa sevmeyenler." (Babazula)

"Bu dünyada iki türlü insan var; gece kaka yapanlar, gündüz kaka yapanlar." (D.K.)

Çirkeflikte Hat Trick

2011-06-03T03:08:00.009+03:00

Giriş:
An itibarı ile bu haftaki köşemin esprilerini bulmaya başladım. Buldum, buldum, buldum... sonra bi yerde tıkandım. Tıkanınca çok kötü sinir yapıyorum. İçi sevgiyle dolu olan ben, bambaşka birine dönüşüyorum adeta! Böyle çirkef bir adam oluyorum. (bkz. şekil1a)
Gelişme:
Sonra dedim "Biraz kafa dağıtayım.". Gittim, kendime buzdolabında zulaladığım Uludağ Çamlıca Gazoz'dan bir bardak doldurdum. Bütün işlemi karanlıkta yaptığımdan mütevellit (niye böyle bir şey yaptım onu da bilmiyorum) gazozun köpüklü asidi bardaktan taştı. Bardağın dış yüzeyi yapış yapış oldu. Hooop yine oldum mu sana sinirli, oldum mu sana çirkef adam (bkz. şekil1a)? Aniden kafamda bir küçük hesapların adamı olan Deniz Kestane belirdi. Nasılsa bardak yapış yapış oldu. Ellerimi gazozumu içtikten sonra yıkarım diye düşündüm. Başladım gazozumla keyif yapmaya. Şöyle bir internette gezineyim, çeşitli tweetler yazıp sosyal medya ile olan dostluğumu pekiştireyim dedim. Dedim evet. Yine olsun, yine derim hatta!.. Fakat laptopumun klavyesi ve tuş takımı öyle demiyormuş. Tuşlarım öyle dandik ki gazozla yapışan parmaklarımdan dökülen kelimeler, kelimeleri oluşturan harfler, harflerden oluşan Toshiba notebook klavyesi tek tek elimde kaldı! Resmen gece gece bilgisayarımın içine ettim!
Sonuç:
Gece yarısı dolapların arasından, evin en ardiye noktalarından japon yapıştırıcısını buldum. İş içinde iş çıkmasına uyuz olan ben böyle durumlarda demin de değindiğim üzre çirkef bir adam oluyorum (bkz. şekil1a). (Gece gece çirkeflikte hat trick yapmak). Klavyedeki bütün tuşları çıkardım, japon yapıştırıcısı ile yapıştırdım. Sonra japonlanan tuşları doğru yere japonladım mı metaforu yaşadım. Dur bir deneyeyim hem de bloguma bir şeyler yazarım dedim. Ve olaylar gelişti..

Not: Biraz önce ellerimi yıkamak için banyoya gittiğimde ayna karşısında şekil1a'daki bakışı çalıştım. Sonuç muhteşem! Denedim, işe yarıyor.

Life Style

2011-06-02T17:49:00.004+03:00

Zaman ne garip. Polo yaka tişörtün yakası artık kaldırılmıyormuş! Sonra tişörtlerin kolları da artık katlanmıyor!.. Resmen bir dönemi kapadık. En son ne zaman bu kadar üzüldüm diye düşündüm; Faruk Peker'in siyah atletle yılan gibi gezdiği dönemlerdi. Kotun üstüne siyah atletle gezmenin biraz yadırgandığı dönemlere denk geliyor. O dönem bacak kadar çocuktum gerçi ama yine de bu modanın bitmesi beni çok üzmüştü.

Geçenlerde bir dergide okudum. Bu yaz erkekler pantolonlarının paçasını sıyırıp öyle gezecekmiş. Düdük gibi yani. Life Style yazarlar, Oben Budak falan mesela bu modayı çok destekliyormuş. Bunu da geçenlerde gazetede(gastede) okudum.

Askerde paçası sıyrık birini görünce "kaka time" diyorduk. Bulaşmasın hesabı. Resmen adaptasyon zorluğu çekiyorum.

Bir haberim var...

2010-11-23T18:43:00.002+02:00

Daha çok karikatür, daha çok yazı, daha çok komiklik için Facebook'taki Deniz Kestane sayfam yenileniyor... Üye sayısının her geçen gün artması daha fazla güncelleme talebini de beraberinde getirdi. Hal böyle olunca tek başıma yetişememeye başladım ve sayfamı 2 moderatöre devrettim. Artık sayfamın kontrolü onların elinde. Yepyeni karikatürlerim, kısa kısa yazılarım, güncel haberlerimle yeni Deniz Kestane sayfası 1 Aralık 2010'dan itibaren bu adreste; http://bit.ly/bVBrbJ

Lamıcimi'de bu hafta...

2010-11-22T14:12:00.003+02:00

İstanbul Valiliği okul bahçelerinin bir bölümünü elektrik trafoları kurulması için kiraya vermiş. Alınan karar kapsamında 2 okulumuzun bahçesinde dev elektrik trafoları kurulmuş bile! Yani bu demek oluyor ki minicik çocuklarımızın ders aralarında soluk almak için gezdiği bahçelerde binlerce voltluk elektrik odaları olacak. Yani bu demek oluyor ki henüz başlarına gelebilecek olan tehlikelerin tam olarak farkına varamayacak yaştaki yavrularımızın oyun alanlarında birer ölüm odası bulunacak. Daha evvel otopark olarak kullanılmasına göz yumulan okul bahçelerimiz şimdi elektrik trafosu ile dehşet saçıyor! Olayın kazaya mahal veren yanı bir tarafa trafoların çevreye yaymış olduğu elektromanyetik alan hem okuldaki çocuklarımızın hem de öğretmenlerimizin sağlığını tehlikeye atıyor. Trafo çevresine yapılan 15-20 cm'lik beton blokların çevreye yayılan elektromanyetik dalgalara ne derece mani olabilir bu da kafamda oluşan ayrı bir soru işareti.

Tuhaf oluyor...

2010-09-30T14:14:00.003+03:00

1- Boş caddede koca göbeği yüzünden direksiyonu zor kavrıyordu. "Çevre yolundan gidelim..." dedim. Şoför cümleme sadece "Fıffhh" dedi. Ciğerlerini terk edip soluk borusunu aşarak burun deliklerinden çıkan bu nefeste biraz Maltepe sigarası, biraz da gündüzden kalma bira kokusunu hissedebiliyordum. Kestirme yolu önerip taksi parası mevzusunda kurnazlık yaptığımı sezmiş olmalı.

- Kimse gün ışığında caddelerdeki sokak lambalarını fark etmez. Ama gece yarısı olduğunda birer balerin gibi sahnedeki yerlerini alırlar. Mağrur bir soğukluğu da vardır ama neyse. İşte bindiğim taksi şoförün Maltepe sigarası ile birlikte balerinlerin ortasından geçiyordu. Işıl ışıl bir eylül akşamı. Ortaçgil'in tasvir ettiğinden daha farklı tabi. O'nun çizdiği romantik ambiyansı şoförün "Fıffhh" soluğu ve boğazımda yutamadığım kütle bozuyordu. Küçük bir öksürük. I..ıh! Hala orada. Balgamımın sebebi sigara kullanmamam fakat sigara içilen ortamlarda sıkça bulunup bir pasif içici olmamdan mütevellit sanırım. "E-5'e çıktığımızda yan yola girelim abi, sana zorluk olmasın..." dedim. Yine cevap vermedi. Yorgundum. Çok beklemiştim. Bir an önce eve gitmek istiyordum. Ayrıca "Fıffhh" nefesli şoförün karizması altında resmen eziliyordum. Ezilmek. Aslında biraz daha geriye gitmekte fayda var.

2- "Hadi ama, hatırım için..." dedi. İncecik sesini gürültülü müziğe rağmen duyabilmeme şaşırdım. "Yok. Ben hiç bilmem ki..." dedim. Yemedi. Çok hızlı kalça sallayan mavi elbiseli çıplak ayaklı kadını geçip loş ışıklı piste çıktım. Sağ elimden çekiştiren biraz alkollü arkadaşım ortadan kaybolmuştu bile.

-80'lerin müziği fenaydı ama 90'ları da yadsımamak gerekir. Pistte çılgınca dans eden insanların arasında sudan çıkmış balık gibi dururken bunları düşünmek için çok fırsatım oldu. Henüz Tayfun Duygulu'nun ölümsüz eseri "Hadi yine iyisin. İyisin, iyisin..." eşliğinde gerdan kırıp, göz süzenlerin şokunu atlatamamıştım. Üniversite mezunu, aylık geliri ortalamanın üzerinde, sosyal hayatlarında da aktif bir grup yetişkin bir zamanlar venge renginde olan ama şimdi çok yorulmuş dans pistinde deliler gibi göbek atıyor, kurtlarını döküyordu. Ben ise tam odak noktasında dikilmiş salakça bir gülücük eşliğinde alkış tutuyordum. Bir dans pistinde sadece alkış tutan kişiye rastlarsanız usulca koluna girin ve onu masasına götürün. Çok büyük sevap işlemiş olursunuz.

-Kafamdaki düşünceler çok hızlı kalça sallayan mavi elbiseli çıplak ayaklı kadının çığlığı ile dağıldı. Ama ne çığlık! Öyle ki yerlerinde sakin, mesut oturan tüm misafirler aniden piste doluştu ve çalan intro eşliğinde ayaklarla yapılan çeşitli figürlerle coşmaya başladı. Öncelikle şunu belirtmemde fayda var. Şakşuka bir mezedir. Bir yemektir. Bir besin maddesidir. Bu hususta hepimiz hemfikiriz. Ama sanırım introsunda piste koşan ve ortalarında hapsolduğum iyi eğitimli gençler benimle aynı düşüncede değillerdi. "Tarııııkkk Mengüüüüçççhhhh - Şakşukkaaaaaaa" dedi DJ. Aman tanrım! Biraz önce marka iletişiminde lisans üstü ve master planlarını konuşan arkadaşım "Eller havaya" yapıyor, "Şakşukaaa!" diye bağırıyordu. Popüler bir dizinin yapım ekibinde yer alan arkadaşım ise yine aynı şekilde "Şakada şukaaa..." diyor, neşesi gözlerinden okunuyordu. "Alkış tutarak pist kenarından kaçabilir miyim?" diye düşündüm. Kaçamadım. Tarık Mengüç dansı yapan 50 kişilik bir grubun tam ortasında kalmıştım. Havalandırma çok kötüydü. Yoğun ter, bira ve sigara kokusunu çekmekte yetersiz kalıyordu. İnce ses gerdan kırarak yanıma geldi. "Şakşukaaaa.." dedi ve uzaklaştı. Ter, bira ve sigara. Boğazımdaki yutkunamadığım garip kütleye merhaba deyin. Ama biraz daha geriye gitmekte fayda var.

3- "İyi ki doğdun Esra. İyi ki doğdun, iyi ki doğdun mutlu yıllar sanaaa..." diyerek elindeki minik pasta ile serin terasa geldi. Minik pastanın üzerinde alelacele konulduğu her halinden belli olan mum rüzgarda titriyordu. Yanaklarını şişirdi, derin bir nefes aldı. Ve güle güle eski yaş. Bütün arkadaşları Esra'nın doğum günü tebriği için sıraya girmişti. Ben sonuncuydum. Teras buz gibiydi. Eylül ayının en kötü yanı gece ve gündüz arasındaki sıcaklık farkı. Aslında sıcaklık farkı değil bizi ilgilendiren. Bu ısı değişiminde doğru kıyafeti tercih edebilme yeteneğimiz. Ben yetenekli değildim. Akşam serinliği, teras ve incecik tişörtümle Esra'nın yanaklarından öptüm. "Teşekkür ederim Denizciğim." dedi. İnce sesli doğum günü çocuğu. Sonrası malum. Kalabalık arkadaş grubu ile buluşulan her organizasyon kendi içinde gruplaşmalara gebeydi. Bu mini gruplaşmada bana marka iletişiminde lisans üstü yapmak isteyen arkadaşım denk geldi. Okulunun iç imkanlarından bahsederken içkisinden bir yudum aldı. Başı öne eğik çantasını karıştırıyor bir yandan da kariyer planlarından bahsediyordu. Çantasından sigarasını çıkardı ve yaktı. Sonra paketi bana uzattı. "Yok. Sağol kullanmıyorum. Yanımda içilse bile boğazım tuhaf oluyor." dedim.

evet / hayır / düşünmek istiyorum.

2010-09-12T19:20:00.006+03:00

12 eylül mimarlarının cezalandırılmasını o sancılı dönemi yaşayan ya da yaşamayan hangi türk vatandaşı istemez ki? dünyada hangi diktatör cezalandırılmamış, lanetlenmemiş? 12 eylül propagandası ile oy almak bu referandumun en zekice hareketi idi. şimdi oylamalar yapılıyor. muhtemelen sonucu evet olacak. peki evet ile tüm resmi dairelerdeki atatürk resimlerinin avrupa birliği uyum yasaları kapsamınca kaldırılacağını evet oyu veren kaç seçmen biliyordu acaba? ya da dokunulmazlıkların aynen devam edeceğini? itiraz ve hukuk hakkımızın tamamen iktidarın eline geçeceğini kaç seçmen biliyordu? yolsuzlukları, kadrolaşmayı, yönetimdeki usülsüzlükleri denetleyecek bir yargı sisteminin kalmayacağını evet oyu veren kaç kişi biliyordu? demokrasi gereği oylamadan çıkan sonuca saygı duyuyoruz tabi ki. referandumdan evet ya da hayır çıkması mı memleketin kaderini değiştirdi yoksa içeriğinden bi haber olunan paketin oylamaya sunulması mı?

74/Lamıcimi'de bu hafta...

2010-08-15T17:37:00.003+03:00

- Lost dizisindeki Dharma Girişim'de çalışanlar o tırto final sonrası JJ. Abrams'tan tazminatlarını alabildiler mi acaba?...

Gırgır 124. Sayı 71. Lamıcimi.

2010-08-01T16:06:00.010+03:00

71. Lamıcimi'ye hoşgeldiniz.
Geçtiğimiz hafta partisinin grup toplantısında gözyaşlarına boğulan Başbakan Erdoğan'ın hisleri ne derece doğru, ne derece yanlış tam olarak bilemeyiz. "Ağlamak" ekseri dişilerin tercih ettiği bir savunma, dikkat çekme metodudur. Evet/Hayır tartışmaları sürerken akan iki damla gözyaşı ile gelen bir başarı, projenin nelere muhtaç olduğunun da bir göstergesi. Benim şahsi görüşüm "Analar ağlamasın, sen ağla RTE." yönünde.- Referandumdan "Hayır" çıkarsa istifa edeceğini edeceğini söyleyen bir başbakan ile partinin internet sitesinde düzenlenen ankette net sonuçlar "Hayır" geldiğinde komple anketi kaldıran başbakan da aynı kişi.
26 yıllık yaşantımın 20 yıllık eğitim hayatında ÖSYM'nin bir çok farklı düzenlemesine maruz kalmış talihsiz bir öğrencisiydim. Fakat bu sene ki hatalar bini aştı. Herhangi bir art niyet arasak bu memleketten üniversite mezunu insan çıkmasını istemedikleri kanısına varacağız neredeyse! En çok tercih edilen mühendislik fakültelerinin kılavuzunda akıl almaz hatalar yapıldı. ÖSYM başkanı Yarımağan'ın "Gerekirse istifa ederim." demeçleri bu skandalları telafi etmiyor. Tüm öğrenci arkadaşlarım, kardeşlerim adına söylüyorum. Evet gerekiyor Yarımağan. İstifa et.
Geçtiğimiz hafta İstiklal Caddesinde yürürken bir GSM operatörünün reklam filmi çekimlerine denk geldim. Parmak kadar çocukalra bu sıcakta antenli peluştan kostümler giydirip sabahtan akşama kadar koşturulurken ki perişanlığa şahit oldum. Nasıl bir aile üç kuruş para için minicik evlatlarına böyle eziyet eder anlamıyorum. Çok üzücüydü.
Asıl sorun para. İnsanların para için neler yapabileceğinin limitleri her gün ekranlarımıza yansıyor aslında. Fareyi ağzına alıp akreple öpüşenler mi dersiniz, 50 küsür yaşında adamların para için ıssız adada ip üstünde yürümeleri mi?... Bazen keşke para gerçekten elimizin kiri olsaydı diyorum.
Issız ada demişken Survivor yarışmacılarından Oğuzhan hakkında bir kaç şey söylemek istiyorum. 50 küsür yaşında Oğuzhan mı olur ya? Ben henüz buna hazır değilken, içten içe sorgularken her hafta "Bu alemde ben de varım." dermişçesine televizyona çıkıyor. 50'lik Ozi mi olur allasen?
Şimdi miniklerimize verdiğimiz isimleri bir nebze olsun kanıksayabiliriz tabi. Ne biliyim ben mesela bir "Pelin Nine" ye hazırım. Ya da "Tunç Emmi".. Bu tarz.
Geçen hafta Ntv'deki Survivor abiden sizlere bahsetmiştim. Avrupa'da buna benzer bir çok program olmasına rağmen Türk televizyonları için güzel bir uyarlama. Benim anlamadığım mevzu bu kadar dağ bayır koştururken, dik yamaçta ızıdıraplar çekerken nasıl olurda kameraman milyon tane açı ile Survivor abimizi rahatça çekebiliyor? Aktüel kamera en az 8-9 kilo. O ağırlıkla adam dağlara bayırlara tırmanabiliyor, eşsiz açılar türlü görüntüler yakalayabiliyorsa sana ne gerek var Survivor abi? Kurtları börcü böceği boşa yedi bence. Benim kahramanım programın kameramanı.

Bu sıcak ve nemli havaların ikili ilişkilerimizi derinden sarsacağı kanısındayım. Yaz aylarında boşanmalar artıyor ise bunun nedeni nemli ve sıcak havalarda seks yapma isteği olabilir. Sevdicek inceden ekşi koku ile yanınıza sokulup alnından damlayan minik taneciklerle sizi öpmeye kalktığında ne hissederdiniz? Hoop işte sizde savıma geldiniz. Hoş değil çünkü. Yine de konunun takipçisi oldum. Posta Gazetesinin Yazı İşleri Müdürü çok sevdiğim abim Mehmet Coşkundeniz'e kafamı kurcalayan bu soruyu sordum. Nam-ı diğer Aşk Doktoru'nun konu hakkındaki yorumu "Boşanmaların %30'u seks uyumsuzluğu ama kaçta kaçı yazın nemli havada seks yapma isteğinden kaynaklanıyor bilmiyorum." oldu. Bu savım siz değerli okurlarımın hangi derdine derman oldu tam bilmiyorum ama konunun takipçisi olmak oldukça zevkli bir durummuş. (Aşk Doktoru Mehmet Coşkundeniz'e teşekkür ediyorum.)
Sıcak hava ve nem demişken bu havada tam bir ızdıraba dönüşen toplu taşıma araçlarına değinmeden edemiycem. Geçtiğimiz hafta bindiğim otobüs oldukça enteresandı. Sanki Mısır'daki pazarlar gibi. Otobüsün içerisinde Araplar var, canlı tavuk var, açıkta satılan yiyecek var. Bütün bunların yanı sıra camlar açılmıyor ve tıklım tıkış bir doluluk söz konusu. Minibüslerin ayakta yolcu taşıma isyanını anlıyorum da bu çilede çekilir şey değil.
Tiksinmek: Toplu taşıma aracında yanında oturan kişinin terlemiş koluna ilk temas anı.
Bir süredir ne zaman uyansam televizyonu her açtığımda karşıma cennet tatil beldemiz Bodrum çıkıyor. Her sabah bir Bodrum, her sabah bir tatil... Ne Bodrummuş arkadaş ya! Giden var, gidemeyip çalışmak durumunda olan var. Vallahi aşk olsun yani.
Evdeki parkede el kadar bir boşluk görse hemen oraya uygun bir paspas ören anneye sahibim. Ailece boş alan sevmiyoruz. Daha vahim bir örnek için yengem derim. O da tam bir boş alan düşmanı. Öyle ki minicik parke alana kocaman battaniyeleri katladerek paspas, halı, kilim ayarlamış bir ev hanımıdır. Gelecekteki eşimin parke manyağı biri olmamasını umuyorum. Şöyle yalınayak bir taşa basmak istiyorum.
Haftaya görüşmek üzere efendim.

hala mı sex? hala mı city?

2010-07-28T01:10:00.007+03:00

sex and the city ile ilgili çok süpersonik bi yazı yazdım demin. vallahi oturdum iki saat(mübalağa sanatı) falan yer yer komik cümleler içeren, toplumsal hayatımızı hicveden bölümlerin de yer aldığı güzel bi metindi. yazarken kah güldüm, kah ağladım. insana dair duyguları uçlarda yaşadım. en doğru cümleleri bulmak için büyük şairler gibi yıllarca bekledim(burda hepimiz inanmış gibi yapıyoruz). en sevdiğim hobilerim arasında yer alan "güzeller galerisi gezme" fiilimi de verimli kullanabileceğim görseller eşliğinde blogumu taçlandırdım. sonra "bir şu kızın güzelliğine bakın, bir de sex and the city dizisinden tanıdığımız sarah jessica parker'ın hırtışıklığına.. bu damarlı, tarla cadısı kadının seks hayatını neden merak ediyorsunuz ki ey modern şehirli kadınlar? kadınlar.. kadınlarımız.. analarımız.. anadolu kadınları.. türkü türkü, diyar diyar, ekmek ekmek kadınlarımız " gibi önermelerle yazıma interaktif bir hacim kattım. 90'lı yıllardaki tüketim toplumuna, modern şehirli kadına, hollywood endüstrisine değinen pasajlar hazırladım. evet. kısaca metnime gayet hakimdim. yazarken siz değerli okuyucularımın yerine koydum kendimi. "yazar burada yalnızlığı mı anlatmak istemiş yohusam?" diye düşünürler mi acaba dedim. ya da "yazar iğde ağaçlarını betimlediği bölümde bizzat kendi çocukluğunu, kendi örselenmişliklerini anlatmak istiyor." diye yorumlar mısınız merak ettim. tabi ki yazıya merak unsuru katacak çeşitli gizemler de serpiştirdim. mısır mitolojisi, ilahi dinleri de barındıran ikonlar, vişnu'nun yeniden dünyaya geleceği gibi. maya takvimi, marduk, kehanetler, kıllar, yünler.... coştukça coştum! lost dizisindeki gibi hepsi yalan olacaktı. o ayrı tabi. ama son ana kadar merakınızı canlı tutmayı başarabilirdim. peki sonra ne mi oldu?

------------------------------mavi ekran!-------------------------------------

internet bağlantım gitti. mavi ekran. atom bombasından sonra duyulan derin sessizlik. belki inceden bir çınlama. bütün yazdıklarım uzayda bir boşlukta kaybolup gitti. aslına bakarsanız başladığım yere geri döndüm. sıfır noktası. tüketim toplumu, derin bir kayboluş. her şeye sahip olup, hiç bir şeye sahip olamamamız. modern şehirli insanın derdi.

Kremaya bulanmış küçük çilek tanecikleri

2010-06-16T20:46:00.004+03:00

İnsanoğlunun tabiat karşısında hayatta kalma çabası beyhude. Bir o kadar da gülünç. Ve hatta trajik. Doğada en hızlı kaybolan şey , en organik insandan başka bir şey değil. Ben topraktan bir canım arabeski. Herşeyin üstesinden gelebileceğimizi sanıyoruz değil mi? Depremler, sel, kuraklık, felaketler... Güneş ışınlarının zararlı etkisinden korunmak için bile cildimizi parlak, yağlı bir yabancı madde ile kaplarken herşeyin üstesinden gelebiliriz tavrımız niye anlamıyorum. Yakıcı güneşten korunmak da aslında başlı başına bir kuntizlik vesikası. Tatilin ilk günü akşamı çiğ karidesle, pişmiş ıstakoz arası (aramızda kilolu ve zayıf olanlarımız var değil mi? herkese ıstakoz demek çok faşistçe bir yaklaşım olabilir diye düşündüm. --evet düşünceli bir insanım. --hayır ukala değilim. --tamam belki biraz.) bir kırmızılıkta otel yataklarının 90 derecede kaynatılmış beyaz çarşaflarında yatarken hala kuntiz miyiz peki? Hiç sanmıyorum. Çarşaflara atılan en ufak ilmeğin yanık tene uyguladığı sürtünme etkisi ve ızdırabı güneş karşısındaki çaresizliğin aleni kanıtı. Güneş kremi gibi bir şeye sığınmak sizce de çok aciz ve zavallı bir hareket değil mi allah aşkına? Zararlı güneş ışınlarını en derinlerimize nüfuz ettirip bize bir şey olmaması için türlü yollara baş vurarak çare aramalarımız nedir peki? Güneş ile masaya oturan insanoğlu. Bilmem kaç faktörlü kreme bulanmış modern şehirli insan. Pastadaki kremaya bulanmış küçük çilekcikler. "Hey her tarafım güneş kreminden bembeyaz oldu. Bir haftalık mola için tatile mi geldim yoksa Kırkpınar'da güreşmeye mi bilmiyorum! Hadi, lütfen! Kes artık benimle savaşmayı. Söz veriyorum yeni bir deodorant alırken iki kez düşünücem. İnan pırt yaparken bile ekonomik davranıcam. Hadi ama..." Güneşle olan bu amansız savaşı kazananlarda vardır muhakkak. "Denize ya sabah erkenden gireceksin ya da akşam üstü el ayak çekilince." diye buyuran sinir bozucu yaşlı yazlıkçı gibi. 65 yaşından büyük olup da denize giriş/çıkış ve güneş ışınlarına maruz kalma saatleri dışında hayatınızda hiçbir şeyden emin olamadığınızı bir düşünsenize?! Yüksek tansiyonunuz ve kolestrolünüz hariç tabi. Belki de güneşe olan tavrım tamamen sevgiden ve muhabbetten ileri geliyordur. Malum tatil mevsimi açıldı. Karpuz kabuğu denize düştü.

Lamıcimi'de bu hafta...

2010-06-14T00:17:00.002+03:00

- Uzunca bir aradan sonra yeniden aylık erkek dergisi almaya başladım. Bıraktığımdan bu yana hiçbir şey değişmemiş. En seksi yarı çıplak kızlı fotoğraf kesinlikle kapak. Kapaktan sonra dev bir saat reklamı. İçindekiler. Parfüm reklamı, bikinili kız. Saat reklamı, bikinili kız. Geciktirici/Büyültücü reklamı, bikinili kız. Özel bikinili kız dosyası, bikinili kız. Bikiniden frikikli memişli kız, bikinili kız. Arka kapak saat reklamı. (Vinyet: Anıl Gürak)

Dublör

2010-06-09T23:17:00.004+03:00

hani how i met your mother dizisideki bütün karakterler gündelik hayatlarında bir şekilde dublörleri ile karşılaşıyorlar ya? bunun gerçek olabileceğini hiç ummuyordum. bugün karikatürist arkadaşım anıl gürak ve benim dublörümü gördüm. "-aman efendim hiç benzemiyorsunuz, o ne öyle be?!" demeyin. şöyle bi gözlerinizi kısıp bakın. benzerlik karşısında şaşırıp kalacaksınız. (yukarıdaki resimde gördüğünüz turunculu çirkin sakallı kişi anıl gürak. hemen sağındaki beyaz gömlekli yakışıklı çocuk ise benim. deniz kestane. aşağıdaki fotoğrafta komik bıyıklı alınmış kaşlı çocuk anıl gürak'ın dublörü. hemen sağındaki kavruk genç ise benim dublörüm. evet.)

bir sürü meyve ağacımız olsun...

2010-04-23T00:07:00.004+03:00

bu yazı bana mail olarak geldi. bence iyi fikir.. hadi yapalım.

"Yeryüzünün aldığı yağmur oranı 10 yıllık aralıklarda artar. bu sene (2010) dünyanın periyodik olarak en çok yağmur alan yıllarından biri olacak, yani toprağın bereketinin yüksek olacağı bir yıl. . Bu nedenle yediğiniz kayısı, şeftali, kiraz, vişne, karpuz, kavun, erik vb. meyvelerin çekirdeklerini lütfen çöpe atmayın, hele çöp poşetlerine ASLA hapsetmeyin. Mümkünse herhangi bir yerde toprağın 10 cm altına gömün. Üzerine de bir bardak su dökün. Gömme imkanınız yoksa bi poşette bu çekirdekleri biriktirip yanınıza alın ( yada arabanıza koyun) arsa, tarla, toprak yol kenarı, yamaç gibi toprağı gördüğünüz alanlara bu çekirdeklerinizi savurun, korkmayın bu çevre kirliliği değildir aksine çevre için yeni hayattır. Doğa hemen o yeni çekirdekleri kucaklar ve besler… Yapacağınız en kötü hareket çekirdekleri poşetlere hapsetmektir ! Bunu yapmayın ve yaptırmayın. Yapılan çalışmalarda doğaya başıboş atılan yada dikilen bu çekirdeklerin en az yarısının yeşerip ağaç veya bitki olduğu kanıtlanmış. En büyük israflardan birisi meyve çekirdeklerinin çöpe atılması, ülkemiz adına küçümsenemeyecek büyük bir servet... Daha yeşil bir ülke için, daha temiz hava için, toprak kaymasını önlemek ve yeni nesillerimize yeşil bir dünya bırakmak için hep birlikte elimizden geldiğince meyve çekirdeği gömelim, savuralım, fırlatalım… Bu uygulama TEMA tarafından başlatıldı ve bilinçli toplum olarak bizlerin desteklerini bekliyor, Doğaya yardım etmek, gelecekte etrafımızı saracak beton ve gökdelenlerden alamayacağımız oksijeni karşılamak için bile bu çekirdeklerden çıkacak ağaçlara ihtiyacımız olacaktır. Poşete koymadığınız her çekirdek için şimdiden teşekkürler,

DGD
Doğa Gönüllüleri Derneği"

bir karikatürün anatomisi

2010-04-12T01:30:00.001+03:00

Bir karikatürün anatomisi. Kurşun kalemli hali, çinisi, rengi falan derken olaylar gelişmiş. Bu yani.

Şampuan

2010-03-29T03:31:00.006+03:00

Eğer evinizde 50+ yaşında bir büyük varsa şanslısınız.. Asla şampuanınız bitmeyecek! Bu bir şans mı yoksa şanssızlık mı bilemiyorum aslında. Şampuanınız hiç bitmez fakat bir şampuanı şampuan yapan tüm niteliklerini kaybeder. Şimdi birlikte hayal edelim. Çok yorgun bir gün geçirdiniz. Size iyi gelecek tek şey güzel bir duş ve sonrasında %100 coton içi pofuduklu pijamalarınıza çekeceğiniz güzel bir uyku. Tüm kişisel bakım eşyalarınızı alıp banyoya girdiniz. Biraz uyanıksınız (ben anlarım!) kombi sıcak suyu duş bataryasına tam zamanında göndersin diye musluğu erken açıp soğuk suyun kanallarımıza gidişini beklediniz. Beklediniz ki direkt istediğiniz sıcaklıkta suya girip misler gibi bir duş alasınız. Duş bataryasından gelen su buharları banyo yapacağınız suyun ısındığınını da habercisi. Parmağınızla bir kontrol edip suyun ısısını sevdiğiniz şekilde ayarladınız. Off.. Herşey mükemmel gidiyor. Siz bizsiniz. Modern şehirli insan. Ne güzeliz değil mi? Duş bataryasının altında bir süre sıcak suyun vücudunuzdan akıp gitmesini izlediniz. Giden su değil, bütün günün yorgunluğu aslında. Güle güle gıcık kaptığımız genel müdürümüz. Güle güle trafikte küfür yediğimiz minibüs şöförü. Güle güle kredi kartı ekstreniz. Güle güle.. Sizi mutsuz eden şeylere bay bay derken saçlarınızın şampuanlama aşaması için yeterli ıslaklığa geldini farkettiniz. "Hımm.. Evet.. Islak ve yumuşak. Şimdi şampuanlayabilirim." diye düşündünüz muhtemelen. Raftaki şampuan şişesi sanki banyonuzda değil alışveriş merkezindeki standında diğer arkadaşları ile beraber size gülümsüyor. Şişeyi elinize aldığınızda muhtelif ağırlığından birşey kaybetmediğini görmek sizi mutlu etti. Anne/babanızın alışveriş yaptığını ve biten şampuanı yenilediğini düşündünüz. İşte bu güzel haber! Çünkü eve gelirken sipariş verilmemiş bir tüketim nesnesi oldu şampuan! Ne bileyim bir ekmek ya da yoğurt gibi gıcık gelmedi size. Şişenin kapağını açıp şampuanının bir kısmını avucunuza dökmek için eğdiniz. Fakat?!.... O da nesi?! Bir terslik var! Şampuan alıştığımız Boğaziçi köprüsüne özgü Yoğun/Akıcı değil! Resmen cıvık! Resmen su! Hatta rengi dahi sedefli beyaz değil. Bir an büyük bir farkındalık yaşadınız. Avucunuzdan akıp giden şampuanla birlikte tüm taşlar yerine oturdu. Dolu sandığınız şampuan şişesi yaklaşık 4 aydır banyonuzdaki rafta muhteviyatını ezberlediğiniz sarı plastik şişe. Algıladığınız doluluk hissi ise anne/babanızın şampuana uyguladığı "Bittikçe su doldur" prensibi. Evet. Üç kuruşluk keyfiniz piç oldu. Şampuan suretine bürünmüş köpüklü sıvı parmaklarınızın arasından akıp gitti. Şampuan giderken yorgun vücudunuz size merhaba dedi. Ben geldim. Aslında hiç gitmemiştim.

GOL BE!

2010-02-21T19:14:00.005+02:00

anayasa değişikliği ve adalet sistemi ile ilgili reform hareketlerinin konuşulduğu şu günlerde aklıma direkt olarak türk sinemasının en güzel, en duygusal filmlerinden biri olan ofsayt osman geldi. izleyenlerimiz bilir filmin kalplerde taht kuran ve sadri alışık'ın rolünde devleştiği bir mahkeme sahnesi vardır. sahnede osman(ofsayt) işlediği suçu güzel tiradlar eşliğinde sempatik gösterir. gerek salondaki izleyiciler, gerekse hakim ve jüri üyelerinin kalbinde taht kurar. savcı sadettin erbil salona gazı verdikçe osman(ofsayt) duygu dozunu daha bir arttırır. bilmeyenler için kısa bir özet geçeyim; osman(ofsayt) küçük bir kızın hayatını kurtarmak için çıkarılmış hisse senetlerinde usulsüzlük yapar. fesat karıştırır. senet satışlarından doğan pürüzlerden ötürü bir çok kişi mağdur olur(bkz. vahi öz) . kimdir bunun sorumlusu falan derken belgelerin altında osman(ofsayt)'ın imzası görülür. osman(ofsayt) oradan kaptığı parayla minik, hasta kızı tedavi ettirir. hakim "nedir evladım olayın iç yüzü, de bakayım bana bir" dediği anda osman(ofsayt) bir bir anlatır mevzuyu. hikayeyi öyle bir anlatır ki sadri alışık ustamız, çıkarır cebinden para verirsin "ne gerek vardı bu kadar olaya, al bunla tedavi ettir yavruyu" diyerek. her neyse osman(ofsayt)'ın bu cilalı anlatımı sonrasın bütün salon suçsuzluğuna ikna olur. "hayatım boyunca gol atamadım, bu da mı gol değil be hakim bey?" der sadri alışık. hakim karar aşamasında gerek salondaki duygusal atmosfer, gerekse vicdani muhakemenin vermiş olduğu galeyana kapılıp "GOL BE!" der ve osman(ofsayt) hakkında beraat kararı verir.

benim bundan çıkardığım kıssa şudur;

demek ki yargıya yeterli düzeyde, ağdalı bir dille, gönül telini titrete titrere savunma yapıldığında -amaç çok naif ve iyi niyetli olsa bile- suçlu beraat edebiliyormuş. gerçek hayatta ne derece işe yarar bilmiyorum tabi ama sinemamızda böyle bir örnek var. bu örnek bize bir örnek teşkil etmemeli tabi... uslu durun. sonra "deniz bizi kışkırttı", yok efendim "deniz bize böyle oluyormuş dedi ondan yaptık" demeyin.

bu vesile ile öpüyorum efendim..

tarık akan

2010-01-31T16:25:00.004+02:00

70'li yıllarda çekilen filmlerini izlediğimde hep kafamda soru işaretleri oluşurdu. bir ona bakar koşa koşa aynanın karşısına geçip birde kendime bakardım. "allahım benim kulaklarım var. annemin, babamın, ablamın falan hep kulağı var! tarık akan'ın neden kulağı yok? o niye böyle?!" diye düşünürdüm. 80'lerde bişey oldu. kulaktan girip ihtilale bağlamıycam. saç kesimleri mi değişti yoksa kimse birbirini duymuyordu da bu gidişe bir dur mu dendi bilemiyorum. bütün kulaksız abilerin kafası küçülüp kulakları çıkmaya başladı. 80'lerin sonuna gelindiğinde bi baktım tarık akan'ın kulağı var! aman allahım resmen benim gibi kulağı var.. ama kulakla beraber bıyığı da var! ee noldu önceden beybifeys olan bu aktörümüzün kulağı ile birlikte bıyığı da çıktı bilemiyorum. hala da bulabilmiş değilim. günümüzde ise tarık akan ustamızın kulağı tekrardan kayboldu! bir bakın bıyığı da yok üstelik.. neler oluyor tarık akan? noldu bize? hayat mı değişiyor yoksa biz mi?

toplu taşıma aracı ablaları..

2010-01-08T00:48:00.002+02:00

merhaba. günün en berbat saatinde metrobüs denen konserve kutusunu kullanmak zorunda kalan milyonlarca istanbul'ludan biriyim ben. adım deniz. aslında şanslıyım ki haftanın belli günlerinde bu sıkıntılı duruma maruz kalıyorum. kurnaz büyükşehir belediyesi mecidiyeköy/zincirlikuyu istikametine giden bütün toplu taşıma araçlarını kaldırdığından beri metrobüsle mesafeli bir ilişkimiz var. öyle yüz göz olmak istemiyorum. en nihayetinde aramıza yeni katıldı sayılır. ve yeni katılanlara türlü şakalar, türlü pislikler yapılması gerekirken metrobüs, zamlarıyla pek sevimli bir mizah anlayışı olmadığını gösterdi. aslına bakarsanız benim değinmek istediğim konu metrobüs değil. yani metrobüsten yola çıktım ama anlatmak istediğim şey toplu taşıma aracına binen ablalar. bahsi geçen ablaları biraz betimlemek gerekirse; dip boyası gelmiş sarı saçlı, 3-7 yaş arası çocuklu, tercihen tepesine tutuşturduğu güneş gözlüğü ve olmazsa olmazları arasında yer alan "ben artık bu toplu taşıma aracındayım ve tüm saygı, hürmet ve ihtimamı görmesi gereken tek kişi benim" tavrı. hemen durumdan vazife çıkarıp toplumsal bir gözlem ve tesbit objesi haline getirmeye çalıştım bu ablayı. ama iç dünyası öyle çalkantılıydı ki inanın elimden bir şey gelemedi. özerk bölge olan çocuğu ve kendisi toplu taşıma aracında federe bir birimdi adeta. ayakta seyahat etmek mi? ahh delisiniz! bu ablalar bir şekilde oturan gençleri, efendi delikanlıları çeşitli çirkefliklerle yerinden kaldırmasını öyle iyi bilir ki! o koltuk o ablanın hakkıdır! eğer hakkı birinde kalmış ise bunu almaktan asla çekinmez. işte bu yüzden bu ablaların tırnakları uzun ve manikürlü, köpek dişleri ucundan sivridir belki de... kural tanımaz ablalar cep telefonlarıyla da konuşur, 3-7 yaş sevimsizini oturttuğu koltuğu gelen yaşlı insanlarla paylaşmama cüretinde de bulunur. sevimsizdir bu ablalar. milftir belki ama iticidir. asla böyle bir kadının kocası olmayı istemeyiz biz erkekler. mazallah öldürür bu ablalar adamı. bitmeyen bir azap olur, toplu taşıma aracı olur bu evlilik hayatı. şahsi önerim şudur ki bu ablalara çift tarife uygulansın. madem cüretkar neden bunu belediyemize bir nakit girişi, bir döner sermaye aracı haline getirmeyelim değil mi? bakın yazımın sonunu soru işaretli yaptım farkındaysanız. bunun ne anlama geldiğini gayet iyi biliyoruz bence.. interaktif yazı hesabı.. "bize yazdığınız mesajlar habertürk ün editörü yiğit bulut'un cep telefonuna gidiyor" gibi. nasıl bir editörlük anlayışı bu yahu? izleyiciyle bu kadar yüz göz olmaya gerek var mı? yok bence "yiğit bi 10 kontür at leeaann.." diye mesaj atılsa ne yapacak? yok mu diyecek? "jölenden kıs, saç bakımını nafakandan kes at!" demez mi izleyici? der bence..

kendi çapında avatar

2009-12-29T15:46:00.004+02:00

anıl'a yeni film önerilerimi anlatıyorum. napsak napsak falan.. "unplugged çektik ama halk buna alıştı." dedim. "artık bizden yeni bir şeyler, yeni atılımlar bekliyorlar." dedim. ne de güzel dedim hey hey... neyse.. "avatar çekelim." diye cümrüme bakmadan iddealı bir çıkışta bulundum. "ne avatarı olum iş çıkarma?!" başımıza dedi. gözüm karadır (bkz. fotoğraflarım) "yaparız len.." diye yineledim. nasıl olacak o iş falan fıstık.. teknik detaylar.. ben dedim "normal çekelim, dayarız montajda mavi filtreyi (hani şu kuzey avrupa filmlerindeki soğuk etkiyi yaratan mavilik vardır ya? heh! onun daha bi katmerlisini diyorum) olduk sana avatar.." anıl dedi ki "yalnız filmde sadece adamlar maviydi.. biz niye her tarafa mavi filtreyi koyuyoruz?". "ah be anılcığım.. avatar'ın bütçesini bana versen yeri göğü maviye boyardım.. orhan veli olur gökyüzünü de maviye boyardım. bu düşük bütçemizle bunu yapabiliyorsam öp başına koy anılcığım." dedim.. bi an ne kadar çok anılcığım dediğimi farkettim. kestim sonra anılcığımları. anıl dedim. düz anıl dedim.. düz anıl.

pehlivan

2009-12-20T04:39:00.002+02:00

lamıcimi için pehlivan vinyeti çizdim. önce tatlı gibi geldi ama kıllandıkça bir itici oldu bir gıcık kaptım inanamazsınız. resmen kıllı olan ben kıldan tiksindim, kıldan iğrendim. bi de duygusal çizmişim üzülmüş garibim. öyle işte.. hem bunu sizle paylaşayım hemde blogumda bir faaliyet olsun bir güzellik olsun dedim.

aplikeyşın

2009-12-04T04:07:00.003+02:00

yandaki twitter aplikeyşınımda sorun var gibi görünüyor. valla bi kaç kez düzeltmek için uğraştım. düzeltirken olur gibi oldu ama sonra yine gudik şekiller başka tweetler falan.. takip etmek isteyen tatlı insanları http://twitter.com/denizkestane adresine bekleriz.. olmadı düzelene kadar hep beraber yandaki aplikeyşını kollayalım.. hıhımm buydu söylemek istediklerim. görüşürüz o zaman.. :*

yaprak dökümü final jeneriği aile fotoğrafı

2009-11-24T01:52:00.002+02:00

yaprak dökümü final jeneriği aile fotoğrafı.
ortadaki küçük için (bkz. serdar ortaç)

Durul'a dair

2009-11-17T22:17:00.004+02:00

bu haftaki gırgır'da yeni bir tip göreceksiniz. ismi durul. bir kaç haftadır çizdiğim bütün karakterlere reklamını yaptırıyorum. aslında reklamı ben yapıyorum tabi. paradoks haline geldi birden... neyse. böyle biraz iddialı bir çıkış gibi, çok süpersonik bir tipleme gibi bir algı doğuyor sanırım böyle fazla reklam yapınca. aslında bu tamamen çizdiğim tipleri sevmemden kaynaklanıyor. örneğin birbirimizin olduk çifti'nin karşı komşumuz olduğunu biliyor muydunuz? muhtemelen bilmiyorsunuzdur. ya da özgecan'ın kemik dergisinde çizdiğim idris karakterinin kuzeni olarak ilk kez lombak dergisinde çizdiğimi de bilmiyorsunuzdur. müşfik için söyleyecek söz bulamıyorum. umarım yaşlanınca onun gibi olmam.

bu hafta ilk karikatürünü okuyacağınız tipin adı durul. durul dünyanın en kendi halinde insanı. aslında genel olarak hiçbir macera vaat etmiyor. belki de en büyük özelliği bu sakinliği ve sıradanlığı. en büyük zevki, hevesi tutkusu elinde taşıdığı bim poşeti. hani hepimizin çok sevdiği şeyler vardır ya? bazılarımız misketlerini saklar, bazılarımız oyuncak bebeklerini.. durul hepimiz gibi çocuk. hepimiz gibi kendine ait bir dünyası var. ben onun dünyasını biraz sizlerle paylaşmak istiyorum. durul'un da tek varlığı poşeti. evet bildiğiniz poşet. bu haftaki ilk karikatürü umarım beğenirsiniz. çünkü bir poşet sadece bir poşet değildir.

bu arada bir okuyucu arkadaşımın "uzun süredir bloguna birşeyler yazmıyorsun abi" demesiyle uzun süredir birşeyler yazamadığımı farkettim. takip edenler varsa çok özür... yanda twitter var ama ordan da bakabilirsiniz yahu.

neyse bu vesile ile öptüm.

deniz

muzaffer beyin farmville'i

2009-10-31T17:57:00.003+02:00

bu haftaki lamıcimi köşesi için anıl'ın çizdiği vinyet... ben çok beğendim bloguma falan koyim dedim. buyrunuz..

kaldığımız yerden devam...

2009-10-17T14:25:00.001+03:00

lamıcimi köşesi bu çarşamba ve her çarşamba gırgır'da kaldığı yerden devam edecek..

bu adam ne yapıyor?

2009-10-11T18:32:00.000+03:00

bu adam ne yapıyor?

Müşfik Movie Trailer

2009-10-09T23:20:00.002+03:00

ilk kısa animasyon filmimin trailerı...

çok yakında...

hardmüşmüş

2009-10-05T05:10:00.003+03:00

müşfik mağduriyetine bir çare bulmak için haydar beye bir mektup yazar ve olaylar gelişir...
yenilenen gırgır dergisi 81. sayıda yer alan hard_müşmüş isimli kısa skeç..

dis samır!!!

2009-10-02T18:50:00.002+03:00

müşfik animasyonu için tüm hazırlıklar tamamlandı... çok yakında trailerlarımız dönmeye başlar diye tahmin ediyorum... ne zaman kısa filmi izliycez diye sormayın arkadaşlar, insaf.. bizde insanız.. yapıyoruz harıl harıl çalışmalarımızı.. bu vesile ile öptüm.. kis yu..

Özgecan - Dramatic Chipmunk

2009-09-20T04:58:00.003+03:00

zıt pırt deniz kestane

2009-09-19T20:08:00.002+03:00

anlık, zıt pırt deniz kestane için twitter hesabı açtım.

bakmak isteyen ardımdan gelsin,

http://twitter.com/denizkestane

hıhımm..

yetenek sizsiniz/yeteneksizsiniz

2009-09-15T22:46:00.004+03:00

anneme acun ılıcalı'nın yeni yarışma programından bahsediyordum. "adı ne dedi?", "yetenek sizsiniz türkiye" dedim. annem acun'a kızdı. "türkiye'ye yeteneksiz denir mi be, nasıl yarışmaymış o öyle!" dedi.. evet annem tamamen yanlış anlamıştı, yarışmanın adını"yeteneksizsiniz türkiye" sandı. şimdi anlatınca komik olmadı ama o zaman çok komik gelmişti. neyse bu vesile ile öpüyorum.

kis yu, deniz..

Bana ne söylerim ki! Mihihihi

2009-09-15T03:19:00.008+03:00

Son açılımlar için mecliste yapılacak oturumların "kapalı" yapılmasına tepki gösteren muhalefet "eğer oturum kapalı yapılırsa hemen açıklarız" demiş ya. çok güldüm buna bi an. ilkokul 2-3-4-5 (niye 1 değil bilmiyorum) gibin sanki. "bana ne ben söylerim ki! mihihihihi" hınzır devlet..

---------spoiler---------

allaaaaaahh.. mizah kariyerimde bir ilk! siyasi hiciv yaptım. artık politik yönü de olan bi mizahçıyım. ne biliyim bi ferhan şensoy gibi falan. levent kırca da olur.. taşlamalar, hicivler falan..

---------spoiler---------

Gırgır79. sayıdan trailer niteliğinde bir görüntü..

2009-09-14T04:17:00.004+03:00

tamamı bu çarşamba gırgır'da...

Müşfik - Oyun Bitti

2009-09-12T01:31:00.005+03:00

HD halde izlemek için facebook'u tercih edebilirsiniz...

http://www.facebook.com/video/video.php?v=101615413188482&ref=share

modacı

2009-09-10T14:49:00.002+03:00

geçen gün istanbul moda günleri ile ilgili televizyonda birşeyler izliyordum da... defileler, mankenler, kreasyonlar, şovlar falan bir yana defile sonrası çıkıp izleyiciyi selamlayan modacı dikkatimi çekti. bütün gösteri boyunca iddialı kıyafetleri ipe dizen o maceracı defile sonrası bir kuzu, bir gözü açılmamış sığırcık yavrısına dönüşüyor sanki. hemen kapıdan mahçup bir selam vermek, içeri kaçmak, "yaptık bişeyler işte" tadı. bu hareketi ancak mahçubiyetle ilişkilendirebiliyorum. zira bu hemen ce diyip içeri kaçmanın bir diğeri açılımı "biz bi bok yedik, demin izlediniz işte ama napalım idare edin" durumu da olabilirdi.

kaşı var

2009-08-30T05:01:00.003+03:00

fox tv'nin sahur programına denk geldim de. bu kadar kaşlı ve bu kadar yaşlı bir amca.. hemde gecenin ilerleyen saatlerinde. bilmiyorum hislerime ne derece tercüman olur ama tek kelime ile özetlemek gerekirse; korkuyorum. yaşlı amcamın ne dediği hakkında hiçbir fikrim yok. gel gör ki o kudretli kaşlar ve hırtışık yaşlılıkla dünya düz bir tepsi dese he amca he öyledir derim sanırım.

Carlos Santana / Özgecan

2009-08-27T21:32:00.001+03:00

iki resim arasındaki hiç fark...

blacksmoke

2009-08-26T02:32:00.003+03:00

çekimleri ikibuçuk ay önce tamamlanan lost gibi filminin montaj aşamasında bir çok komik olaya şahit olduk. senaryo gereği karaduman (blacksmoke) görüp dehşetle bakması gereken onur'u yukarıdaki resmin sağ tarafında görüyoruz. bakın ekranın sol köşesinde gördüğümüz ırmak ve mine nasıl oyununun hakkını verip dehşetengiz bir ifade ile karaduman'dan korkuyor. bir de onur'a bakın. nasılda şen, nasılda pirüpak, nasılda neşeli. evet, filmimiz uzun metrajdı belki fakat bu gibi sahneleri ata ata 5 dakikalık kuş kadar bir hal aldı demekten kendimi alamıyorum. yine de emeği geçen onur'a teşekkürlerimi sunuyorum. bu ifadeye bakıp bakıp gülmeden de duramıyorum ayrıca..

birbirimizin olduk v:7

2009-08-25T13:51:00.002+03:00

unplugged - soprano

2009-08-22T01:57:00.002+03:00

unplugged serisinin beşinci filmi,

soprano

unplugged - 90's Pop (1)

2009-08-20T23:20:00.003+03:00

unplugged serisinin dördüncüsü..

mandıra (twitter gibi yazı)

2009-08-14T15:45:00.002+03:00

kol saatimin deri kordonunun bir kokusu var. kolumda mandıra var sandım. sanırım saatimi değiştirmem gerekiyor.

meme ucu

2009-08-13T14:33:00.007+03:00

her anını paylaşan arkadaşlarımın facebook statuslerini büyük bir ilgisizlikle takip ediyorum. x kişi şu an falanca şeyi yaptı madem ki yaptı neden facebookta, twitterda bunu kimsenin umurunda olmadığı halde başkaları ile paylaşmıyorum? gibi düşünceler bir takım bir şeyler.. genel olarak herşeyin bokunu çıkaran, en son raddesine kadar gitmeye çalışan ben profilimdeki 400 küsür güzide insanın, elit kesimin, tatlı serserilerin sınırlarını ölçmek istedim. ve yukarıda resmini koyduğum olaylar cereyan etti. o cümleleri profil statuslarında paylaşan güzel insanlara bu satırlar aracılığı ile öpüyor kucaklıyorum. kis yu.

unplugged - mayo

2009-08-10T03:34:00.004+03:00

unplugged serisinin üçüncü filmi,

mayo...

youtube için buyrun; http://www.youtube.com/watch?v=KX0zU9aUHvk

unplugged - tarih

2009-08-08T22:48:00.004+03:00

unplugged serisi ikinci film,

tarih...

youtube için buyrun; http://www.youtube.com/watch?v=N9ltWKhc4sg

unplugged - balık

2009-08-08T14:23:00.003+03:00

unplugged serisinin ilki; balık...

bir de youtube'ta yayındayız.. onun için de buyrun linkimiz;

http://www.youtube.com/watch?v=9EUPI1fin8A

özgecan summer hits 2009

2009-08-06T22:49:00.001+03:00

yorumsuz...

hüsnü

2009-08-02T22:07:00.003+03:00

bugün lamıcimi köşem için vinyet çiziyordum. işler erken bitince tiple photoshopta oynaya oynaya 3D haline getirdim. valla çok içime sindi, güzel gibi geldi. bundan sonra paso 3D yaparım tipleri gibime geliyor. bakın bu ilki.. tanıştırayım.. adı hüsnü.. etli metli bişey.. kaşlı bi arkadaş..

tirici ne güzel, ne güzel...

2009-08-02T03:41:00.003+03:00

ha geldi ha gelecek diyordum (halbuki demiyordum fakat sinsi gibi böyle bir giriş yapmayı tercih ettim) ve sonunda geldi. 3G teknolojisinden bahsediyorum. madem tirici geliyor ben bundan eksik kalır mıyım? hemen koştum mobil telefon satıcılarına (cep telefonu demeyip, mobil telefon diyerek artistlik yapmaya çalışmak). sanki özellikle 30 temmuzu kollamışım gibi 3G'nin geldiği gün kendime tirici uyumlu süpersonik bi cep telefonu aldım. allahım aldım ama ben mi telefonu aldım, telefon mu beni aldı bilmiyorum. telefon beni benden aldı adeta! elimden düşmüyor. oyuncak ettim resmen. görmemişin tiricili cep telefonu olmuş tadı... işin kötü yanı ne biliyor musun? tiricili süpersonik cep telefonu aldım fakat kontör almadım. kontörsüz, mal gibi sadece telefonun kendine has özelliklerini kullanarak tam verim almaya çalışıyorum. ama olsun, hep benim dimi?

bir köşenin anatomisi

2009-07-25T19:54:00.004+03:00

meraklı amatör arkadaşların sürekli "nasıl çiziyorsun abi?", "rengi nasıl atıyorsun peki?", "nasıl ki?", "nerdeyiz?", "ben kimim?" gibi sorularına cevap niteliğinde olması adına bu haftaki köşemin bir kaç fotoğrafını koyuyorum. öyle işte..

Sinema sektörüne atılmış Mahsun Kırmızıgül olmak.

2009-07-25T00:21:00.005+03:00

film bitti. ilk film. doğal olarak eksikler, gedikler dolu. elimizden geleni yapmaya çalıştık tabi anıl'la beraber. güzel bişeyler çıktı gibi sanki. izleyin bakalım beğenecek misiniz?

henüz bloga yükleyemedim ama izlemek isteyenler aşağıdaki linkten ulaşabilir.

http://www.facebook.com/home.php?#/video/video.php?v=1185020778509&ref=nf

http://www.youtube.com/watch?v=QGr-iiQTwvA

tersten yılan dansı

2009-07-19T21:41:00.002+03:00

geçen gün bir arkadaşımla konuşurken fark ettim de yemekteyizde erkan serçe yi izleyen herkes bence birkez b ile olsa erkan serçe nin unutulmaz “tersten yılan dansı” nı denedi! hiç inkar etmeyin sevgili okurlar. yaptınız bunu! bende yaptım çünkü. yapabilen olur yapa-mayan olur ama yaptık yani

yazlık disko

2009-07-19T19:19:00.002+03:00

bakırcılık, kalaycılık falan hepsi unutulmaya yüz tutacak şeyler bu çok üzücü tabi. ama asıl üzücü olan şey gerçekten unutulmasını istediğimiz şeylerin unutulmamakta ısrarcı olması bence. örneğin yazlık disko! tatil beldelerimizin tek eğlence mekanı gibi görünse de bence tam anlamıyla bir ızdırap! bu mekanlarda sahne alan arkadaşlara sormak istediğim bir şey var; neden tüm şarkıları aynı tonda söylüyorsunuz? bu sene ki repertuarınızda kolbastıyı da gördüm. kolbastı ve sezen aksu nun tükeneceğiz şarkısını aynı tonda söylemeniz bir tarz değil ki! işin garip tarafı ne biliyormusunuz? yazlık diskolar size hitap etmiyor olabilir. gitmeyi tercih etmiyor daolabilirsiniz ama onları kesinlikle duyuyorsunuz! nasıl bir ses sistemine sahipler bilmiyorum ama şarkılara eşlik ederken bulabiliyorsunuz kendinizi. tüm şarkıcılar gibi yazlık disko starlarınında ortak bir özelliği var aslında. çile bülbülüm şarkısı nı interaktif bir şekilde seslendirmek. şarkıcı çileee.. diye ortalama bir ses ile şarkısını icra eder. aaaa.. aaaa diye ah çeker ve allah demesi için mikrofonu dinleyicilere uzatır. dinleyiciler kendilerini yırtar, heder olur allaaahh!! diye olabildiğince bağırır! sizce şarkıcı bundan tatmin olur mu? olmaz tabii ki! olmadı da der hatta dinleyicilere... ve bahsettiğim sahne yeniden hayat bulur. çileeeeeee.. aaaa..aaa.. çile bülbülüm -allaaaaaaaahhh!!- bu defa olup olmadığı şarkıcının insafına kalmıştır. yapmayın bunu şarkıcılar!

Film Bitti!

2009-07-13T02:57:00.003+03:00

Filmimiz sonunda bitti. 18 temmuz cumartesi akşamı bütün sanal alemde rastlamak işten bile değil.. Doğru düzgün bi de trailerımız var onu da ekleyeyim tam olsun.

tatil

2009-07-05T14:08:00.003+03:00

tatile çıktım.. bir süre yokum.. bir süre ne kadar sürer bilmiyorum. bu vesile ile öpüyorum. filmde bitti bu arada. dönüşte beklerim izlemeye.. bu vesile ile öpüyorum.

Güle güle maykıl

2009-06-26T01:29:00.003+03:00

80 lerin sonunda 90 ların başında çocuk olanların neredeyse bütün çocukluğu michael jackson şarkılarıyla, danslarıyla geçmiştir herhalde. biraz önce gördüğüm haber beni çok üzdü. michael jackson ölmüş. bu bir kuşak için bir dönemin bittiğinin habercisidir herhalde. şöyle ki çocukluğum parmak uçlarıma beyaz bantlar yapıştırıp moon walker yaptığım, pepsi reklam kampanyalarıyla türkiye maceralarının ya da ne bileyim ablalarımın blue jean dergilerindeki fotoğrafları... aslında bu kadar umurumda olduğunun bile farkında olmadığım enteresen bir durum. sanki michael jackson benim çocukluğumdu. onun ölmesi mi beni çok üzdü yoksa hızla büyüdüğümü görmek mi bilmiyorum. özel hayatını falan kimsenin umurunda değil ama benimle akran gençler için michael jackson bir fenomendi. ve eminim ki ölümü hepsini en az benim kadar üzdü. mekanı cennet olsun:/

sıcak yakınlaşma...

2009-06-19T14:50:00.003+03:00

mariachi'nin sitesinde gördüm böyle interaktif bişeyler falan..interaktif gördüm bırakır mıyım hemen katıldım tabi.. aa bi baktım taş gibi esmer bi kızla öpüşüyorum!.. simsiyah gözlü ve daha kavruk bi tabiatlı biriyim, 3D deki arkadaş bana pek benzemiyor ama yine de hoşuma gitti. hemen dedim ben bunu bloguma neden yazmıyorum? dimi ama? hoop buyrun şekil 1. a resim yukarıda..

buyrun bu da videonun linki;

http://benolsaydimoperdim.com/?mId=30358399.3

aynen devam denizciğim

2009-06-14T13:22:00.005+03:00

dayımların binasından çıkmışım. böyle akşam üstü gibi hafif kurşuni bi hava ama sıcakta var belli. böyle nasıl anlatsam salak salak etrafa bakınıyorum. o geldi. kolormatik gibi ama değil gibi dikdörtgen çerçeveli koyu gözlükleri, parlak ve canlı tonların hakim olduğu fuları ile yanıma yanaştı. "aynen devam denizciğim" dedi. "efendim abi?" dedim. "aynen devam canım" dedi. "peki abi" dedim. eliyle omuzuma pıt pıt yaptı. sonra gitti. rüyada haldun dormen görmek ne demektir diye bütün rüya tabirleri kitaplarını aradım, internette araştırdım fakat bulamadım. içim içimi yiyor. haldun dormen bana "aynen devam denizciğim" dedi. dedi de bu rüyanın meali nedir bilmiyorum.

Lost Gibi Bitti...

2009-06-12T21:28:00.008+03:00

anıl gürak'la ilk kısa filmimiz lost gibi'nin çekimleri perşembe günü bitti. tecrübeme dayanarak söylüyorum ki bir filmin yapımcısı olmak hiç ama hiç zevkli değilmiş. herkes sana bakıyor arkadaş. acıkan, çişi gelen, susayan, sakatlanan, kapris yapan, tribe giren... herkesle bir ilgilenmeler bi bişeyler. işin en gıcık yani bütün para sizden çıkıyor! bu ne ya.. resmen paramızla rezil olduk hesabı... neyse çok koştuk, çok yorulduk resmen popomuzdan ter aktı ama inşallah değecek bir işe imza atmışızdır. bu vesile ile sinema emekçilerine sonsuz saygılarımı sunuyorum. zira işleri baya bi zor yani.. yapımcılara da sormak istiyorum: "neden?" sahiden gidip bi iskender falan yemek varken ya da ne biliyim çeşme'de güzel bir tatil gibi çeşitli alternatifler mevcutken paranızı filme veriyorsunuz? hadi siz verdiniz ben niye salak gibi üç kuruş paramı filme yatırıyorum onu da anlamadım. resmen zevklerin mahkumu olmak değildir de nedir onu da hiç bilmiyorum. yukarıdaki fotoğrafta çok para harcayıp ne derece delirdiğimin bir belgesini görmektesiniz.

Lost Gibi

2009-06-08T14:45:00.003+03:00

11 haziran perşembe günü ilk kısa filmimiz Lost Gibi'nin çekimlerine başlıyoruz. montajı, ıvırı, zıvırı falan derken ay sonu gibi izleriz diye umuyorum.

bikini bölgesi

2009-06-05T02:26:00.004+03:00

düşünün ki tatildesiniz. hava sıcak, deniz güzel, bütün sıkıntı ve stressinizden arınmışsınız. rehavet dolu uzun yaz günlerinin gecesinde her normal kişi gibi karşı cins ile yakınlaştınız. kadın ya da erkek genel olarak anlatıyorum. iyice yakınlaştınız... ve son aşamaya geldiniz. gece karanlığında parlayan bu 3 şey nedir allah aşkına? geüneşten korunmuş bikini bölgesi! her yer bronz, çekici, seksi ama en çekici ve seksi gelmesi gereken kısımlar parıl parıl, yaldır yaldır, ışıl ışıl!!! güzel başlayan gecenin en komik anı ile karşılaşıldığında beliren sakil görüntüden ne olayın kız tarafı, ne de erkek tarafının bahsetmemesi sizce de çok sahtekarca değil mi? sanki o parıl parıl parlayan 3 üçgen yokmuş gibi davranmak... o anın büyüsünden kopmamak mıdır yoksa tatlı başladık tatlı bitirelim kaygısı mıdır bilmiyorum ama bana göre bu karşılıklı yazıya dayanmayan fakat sözlü olarak yıllardır süregelen anlaşma sonsuza kadar devam edecek.

nutella

2009-05-27T21:08:00.003+03:00

fahriye evcen'in sağ yanağındaki benin nutella pınarı olduğunu düşünüyorum. eğer biraz kurcalasam, baksam falan oradan oluk oluk tadına doyulmaz fındık kremalı nutella geldiğini ıspatlayabilirim.

Mavi/Yeşil Light

2009-05-23T23:19:00.000+03:00

televizyonda dönen son mavi yeşil light reklamlarının aslı enver'li olanlarına denk geldimde.. reklamın bir kısmında aslı enver "ohh" diyor.. bu nasıl bir "ohh" tur aslı enver?.. bu nasıl bir "ohh" tur ki insanın duydukça duyası geliyor?.. tebrik ediyorum vallahi, çok başarılı..

Lamıcimi /23

2009-05-23T21:45:00.000+03:00

- evet eurovision bitti. ilk ona girmenin dahi bir başarı olduğu tesellisi ile avunuyoruz. hadise'nin hakkı yendi gibi konulardan öte değinmek istediğim şey trt ve bülent özveren sevgili okurlar. bülent özveren abimiz bana hep sezonluk işçi statüsünde gibi geliyor. ya da ne biliyim dolunay a logosu yansıtılan batman gibi. her sene eurovision zamanı televizyonda perfore yapan sesini duyuyoruz. yarışma bitiyor. bülent özveren esrarengiz bir şekilde ortadan kayboluyor. red kit gibi.. bir de bu sene artık yaş haddinden dolayı mı bilmiyorum ayrı bir sinir gelmiş bülent abimize. gerek organizasyona, gerek sisteme bayağı bir giydirdi cumartesi gecesi boyunca. fakat kim ne derse desin bu yarışma bülent özveren'siz bir hiç bence! ve inanın dünya üzerindeki hiçbir ademoğlu onun kadar sevip benimsememiştir bu şarkı yarışmasını.

- sevgili demişken trt'ye has başka bir durum ise nedendir bilinmez o ekrana çıkan herkesin kucak dolusu sevgi ve selamlarını göndermesi sanırım. başka bir özel televizyon kanalında bu durum söz konusu değil. sadece trt'ye has bir özellik. örneğin nikaragua'dan canlı yayına katılan trt sunucusu nikaragua'dan trt ekranları başındaki biz değerli izleyicilere kucak dolusu sevgi ve selamlarını gönderdini söyler. giriş cümlesi bu.... ...hadi ordan ya!!!

- yıllarca bi halt sanıp o rahat kısma popomuzu kondurmak için fırsat kolladığımız şu armut koltuklar var ya sevgili okurlar. ben bunları hep çok kazık fiyatlı, alınamayacak kadar pahalı, acayip bişey sanıyordum. nasılda gözümde büyütmüşüm şu tırt şeyi!!! geçen gün aykiya(okunduğu gibi yazılmıyor)da gördüm, inanın hayal kırıklığına uğradım! Ya resmen ucuz, dandik birşeymiş bu! daha önce kemik dergisindeyken arkadaşlarla rahat kere konmak için kapıştığımız koltuğun bir balon, bir tırto olduğunu farketmem bende derin izler bıraktı sanırım. zira ben artık eski ben değilim! hayallerimi yıktın be armut koltuk! yazık yazık.

- neden bilmiyorum eğer bir süper kahraman falan olsay süpersonik silah olarak şarjlı el süpürgesini seçerdim sanırım. şimdi samimi bir platform yaratmaya çalışıyorum. belki de tek delinin ben olmadığımı düşünmek istiyorum bilinmez. hangimiz şarjlı el süpürgemizi elimize aldığımızda bir kez sanki çok şahane bir silahmış gibi boşluktaki hayali düşmana bir kaç fırt çalıştırmadı?!? ben çok yaptım valla, sizleri bilemiycem. ama umarım siz de yapmışsınızdır zira şu an bunu yazarken kendimi çok garip hissetmiş bulunmaktayım.

- o değilde sevgili okurlar 25 yaşına geldim hala sevgilime attığım mesajların onuna " :* " yapıyorum ya, benim ergenliğim ne zaman bitecek inanın bilmiyorum. " :* " nedir yahu? bir sevgi belirtisi mi? öpme mi? msn kısa yolu ile öpme var bi de (K). kiss'ten geliyor sanırım. dudak şeysi çıkıyor. bunu da bilmem ayrı bir konu tabi ama ona hiç değinmek istemiyorum.

- bu köşenin takipçileri ne denli bir lost fanatiği olduğumu az çok bilir. yine çok acayip bir sezon finali ile ara verdiler. bu arada bayağı bir ara yani! 6-7 ay falan sürüyor. jack kimdi, lock öldü mü şimdi falan bunlar bir sis bulutu artında adeta. unutuyoruz. 5. sezon finalinde adanın temelden toprak sahibi jacob u gördük. görür görmez tarifi imkansız duygular içerisine girdim sevgili okurlar. jacob jacob değil bizim sokağın karşısındaki şimal ekmek fırınının sahibi karadenizli abim mustafa sanki!!! konuyu mustafa'ya açtığımda belki sende seçilmiş kişisindir demeseni beklemedim değil, fakat şimal ekmek fırınının sahibi mustafa abinin lost dizisinden haberdar bile olmaması umutlarımın yerle bir olduğu an oldu. bu konuyu köşeme taşırım bana da done olur diye düşündüm. bir ona yaradın be mustafa abi.

- bana göre en karizmatik insanda dahi sakil duracak bir faaliyet varsa o da cep telefonu ya da herhangi bir kamera ile kendini çekme çabasıdır. şöyle ki, eğer cihaz uzaktan zaman ayarı belirleyip öyle çekmek gibi bir fonksiyona sahip değilse tek çözüm elinizi ileri doğru uzatıp bizzat kol perspektifli bir açı ile kendinizi çekmektir! istenilen randımanı yakalamak adına onlarca kare çekilir fakat yine sakildir, sakil kalacaktır! bazen facebook'ta, msn'de falan görüyorumda o kişi o an kendini çekerken çok ama çok güzel olduğunu düşünüyor. acı ama gerçek bir bilgiyi paylaşmak istiyorum; olmuyor!

- geçtiğimiz hafta bir arka sayfadaki karikatürist arkadaşım anıl gürak ile beraber kısa film tadında birşey çekmeye niyetlendik. bir kaç görüntü çekip yol kenarında ayak üstü görüntülere göz gezdirirken onlar belirdi! modern yaşlı teyzeler ve köpek! hiç kıvırmıycam sevgili okurlar bir tutku derecesinde hayvan sevgisine sahip bi adam değilim. atları severim ama onları da beslemek istemem. neyse konuya dönecek olursak uzaktan köpekli teyzeleri görür görmez anıl ile beraber bir toparlandık. toparlandık ki köpek hayvanı bize sarmasın, teyzeler yanı başımızdan geçip yollarına gitsin. fakat işler umduğumuz gibi olmadı! modern yaşlı teyze modern yaşlı teyze değil bizzat manyak yaşlı teyzeymiş meğer. toparlanmış iki adamın önünden geçen bahsi geçen teyze aniden durdu ve iki büklüm kıvrılmış bacaklarıma baktı. "aaa çocuk korkuyormuşşş.. korkma abisi, o da senden korktu bak.. hadi öp onu abisi, öp hadi.." diyerek aslında beyaz olan fakat bu beyazlığı şu an bir rivayet halinde dolanan kirli gri, ğembe memeli küçük kuçu kuçuyu kucağına alıp üzerime doğru itiklemeye başladı manyak teyze! inanın hiçbir canlı memesi ile bu kadar uzun bakışmamıştım sevgili okurlar. işin fena yanı bir korku durumundan öte "var git yoluna bana sarma köpek ve manyak köpekli yaşlı teyze" durumu söz konusu idi. ben geri çekildikçe teyze kuçusunu üzerime sürdü. ben efendiliğimi muhafaza etmeye çalıştıkça teyze kendi çapında daha bir sempatikleşti! teyzecim depiği basıcam köpeğe sende bu depikten nemalanacaksın sözüm caydırıcı bir etken mi yarattı bilinmez manyak teyze ve bir dönem beyaz olan köpeği sakin bir şekilde, taşkınlığa mahal vermeden yollarına gitti. evet onlar gitti ama anıl ve benim üzerimde yarattığı şok etkisi halen devam ediyor. inanın köpeğini ve onun memelerini bir adamın yüzüne dayayan birinin amacı nedir bilmiyorum.

Lost Gibi Trailer

2009-05-23T21:35:00.000+03:00

geçen hafta karikatürist arkadaşım anıl gürak ile beraber çok kısıtlı imkanlar dahilinde çekmeye çalıştığımız dünyanın en saçma 44 saniyelik trailerı. kısıtlı imkanlar diyorum zira çekim ekipmanları zar zor çalışan bir fotoğraf makinesi, bir yanık deodorant şişesi. bütün bunların yanında meraklı bahçelievler halkı. gülmekten hiçbir şey yapamadık. göz sahnesini neredeyse 10 kez çekmişizdir sanırım.

2. çekim ilkinden daha iyi olacak.. bu defa sıkı çalışıyoruz..